Εξωγήινα αιγυπτιακά αντικείμενα βρίσκονται κρυμμένα στο Μουσείο Ροκφέλερ [Βίντεο]

«Εξωγήινοι», ΑΤΙΑ και άλλες περίεργες παραστάσεις σε μοναδικά αρχαία αιγυπτιακά αντικείμενα που βρέθηκαν στο σπίτι του διάσημου αιγυπτιολόγου Sir William Petrie, στην Ιερουσαλήμ, θα μπορούσαν να ξαναγράψουν όχι μόνο την αρχαία αιγυπτιακή ιστορία αλλά και την ιστορία του κόσμου.

Ένα βίντεο που δημοσιεύθηκε από την ιστοσελίδα Paranormal Crucible δείχνει αρχαία Αιγυπτιακά αντικείμενα που βρέθηκαν αρχικά στη Πυραμίδα της Γκίζας, αλλά φέρεται να έχουν μεταφερθεί πρώτα στο σπίτι του Petrie στην Ιερουσαλήμ και κατόπιν να έχουν παρθεί από εκπροσώπους του Αρχαιολογικού Μουσείου Ροκφέλερ, σύμφωνα με την ιστοσελίδα UFO Sightings Daily.





Σύμφωνα με τον Shepard Ambellas, αρχισυντάκτη της ιστοσελίδος Intellihub News, τα «εξωγήινης» τεχνοτροπίας Αιγυπτιακά έργα τέχνης που βρέθηκαν κρυμμένα σε ένα μυστικό δωμάτιο πίσω από τη βιβλιοθήκη του Petrie, αποδεικνύουν προφανώς την ύπαρξη εξωγήινης ζωής στη Γη και επέλεξε να τα κρύψει στο σπίτι του στην Ιερουσαλήμ, μέχρι τον θάνατο του το 1942. Τώρα που το Μουσείο Ροκφέλερ έχει στην κατοχή του τα αντικείμενα, φοβάται ότι δεν θα να είναι προσβάσιμα για το κοινό.

Ωστόσο, όπως ο Ambellas ισχυρίζεται, ορισμένα από τα λείψανα μπορεί να τα δει κανείς στο Μουσείο Petri της αιγυπτιακής αρχαιολογίας στο Malet Place, του Camden, κοντά στο Gower Street, του Λονδίνου.

Η ιστοσελίδα Inquisitr ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι το διάσημο Μουσείο Petri έχει στην κατοχή του μια τεράστια συλλογή από αρχαιότητες της Αιγύπτου και του Σουδάν, συμπεριλαμβανομένου σπανίων αντικείμενων, όπως το «αρχαιότερο λινό» και «παλαιότερο φόρεμα» από την αρχαία Αίγυπτο (5.000 π.Χ.).

Το μουσείο παρουσιάζει επίσης ένα γλυπτό λέοντος από το ναό του Min στην Koptos και τα αρχαιότερα γνωστά προϊόντα μεταλλουργίας της Αιγύπτου. Ωστόσο, η Inquisitr δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι το μουσείο έχει στην κατοχή του τα επίμαχα αντικείμενα «εξωγήινης τεχνοτροπίας» που είχαν βρεθεί σε μυστικό δωμάτιο στο παλιό σπίτι του Petrie στην Ιερουσαλήμ.
Ο Ambella ισχυρίζεται ότι αυτά πλέον δεν είναι προσβάσιμα για το κοινό και ότι φυλάγονται στα υπόγεια του Μουσείου. Επίσης ισχυρίζεται τα αντικείμενα αναπαριστούν όντα από άλλους πλανήτες και που συνδέουν τον αρχαίο Αιγυπτιακό πολιτισμό με έναν προηγμένο πολιτισμό «Εξωγήινων».
Επίσης στα αντικείμενα περιλαμβάνονται δύο μουμιοποιημένα σώματα λιγότερο από ένα μέτρο ύψος.

Παρά το γεγονός ότι νάνοι και πυγμαίοι συλλαμβάνονταν στο εσωτερικό της Αφρικής, αυτά έχαιραν μεγάλης εκτίμησης ως «ουράνια όντα» την εποχή του Παλαιού Βασιλείου της αρχαίας Αιγύπτου και υπηρέτησαν σε υψηλές θέσεις. Ο Ambella εικάζει ότι αυτά τα πλάσματα είναι «πιθανόν εξωγήινοι» και έχουν κυριολεκτικά «ουράνια» προέλευση.
Φιγούρες σε αρχαίο Αιγυπτιακό Ιερογλυφικό Λίθο


Λεπτομέρειες σχετικά με τα φυσικά χαρακτηριστικά των μουμιοποιημένων οντοτήτων φαίνεται να στηρίζει τον ισχυρισμό ότι είναι «πιθανώς εξωγήινης προελεύσεως.» Σύμφωνα με τον Ambellas, οι σκελετοί έχουν τα στερεοτυπικά «επιμήκεις κεφάλια, μεγάλες υποδοχές των ματιών και μεγάλη σπονδυλική στήλη.»
Οι «εξωγήινοι» έχουν «επιμήκης πρόσωπο, μεγάλες κόγχες ματιών, και μακρύ λαιμό.»


Εξίσου ενδιαφέρουσες ήταν οι «εξαιρετικά προηγμένες» μηχανικές συσκευές, συμπεριλαμβανομένου ενός χρυσού δίσκου με διαφανής κορυφή που βρέθηκε μαζί με τα σώματα.
Σύμφωνα με τον Ambella, οι συσκευές υψηλής τεχνολογίας έχουν «περίπλοκο μηχανισμό, ο οποίος περιβάλλεται από χρυσή σπειροειδή σωλήνωση με μικρές χρυσές σφαίρες και σταυρούς να εφάπτονται σε αυτήν.» Οι συσκευές έχουν μη-αρχαία αιγυπτιακά σύμβολα πάνω τους, όπως μπορεί να δει κανείς στη παρακάτω εικόνα.
Αυτή η «εξωγήινη» συσκευή θα μπορούσε να είναι σύστημα πλοήγησης

Προσθήκη λεζάντας

Είναι ίσως μια διαστρική συσκευή πλοήγησης; Θα μπορούσαν να είναι, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι στα λείψανα συμπεριλαμβάνονται, επίσης, πέτρινες πλάκες που «φαίνεται να δείχνουν εξωγήινα διαστημόπλοια,» σύμφωνα με τον Ambella.
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν αρχαίες αιγυπτιακές πέτρινες πλάκες με επιγραφές που δείχνουν «εξωγήινα διαστημόπλοια» και άλλα εξελιγμένα μηχανήματα.
Η παρακάτω εικόνα δείχνει το περίφημο «Ιερογλυφικά Ελικόπτερο» που βρίσκεται στη μετόπη ενός ναού στην Άβυδο, και φαίνεται να δείχνει ένα σύγχρονο ελικόπτερο!
Η επιγραφή που δείχνει το «Ιερογλυφικό Ελικόπτερο» και άλλα παρόμοια ιπτάμενα οχήματα

Προσθήκη λεζάντας

Αν και οι αρχαιολόγοι έχουν αποδώσει την ερμηνεία αυτών των επιγραφών στο ψυχολογικό φαινόμενο που ονομάζεται παρειδωλία, η πεποίθηση επαφής ανωτέρων εξωγήινων οντοτήτων με αρχαίους γήινους πολιτισμούς, είναι διαδεδομένη στους κύκλους των «εναλλακτικών ερευνητών».
Αυτά τα ιερογλυφικά είναι απόδειξη των ξένων πιλότων και αστροναυτών που ήρθαν σε επαφή με αρχαίους ανθρώπινους πολιτισμούς και επηρέασαν την πολιτισμική και τεχνολογική ανάπτυξη των πρώιμων ανθρώπινων κοινωνιών.
Ηλίας Σιατούνης, Mystery planet
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι πολιτισμοί, εξωγήνιοι

Μυστηριώδες πλάσμα στην Αίγυπτο θάφτηκε με τιμές Φαραώ (BINTEO)

Ο Αμερικανός καθηγητής είπε ότι εντοπίστηκε σε μια μικρή πυραμίδα κοντά στην πυραμίδα του Φαραώ Σενουσρέτ Β΄.Το εύρημα ανακαλύφθηκε σε έναν τάφο στην περιοχή Λαχούλ της Αιγύπτου από τον καθηγητή Βίκτορ Λούμπεκ το

υ πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια...

«Η μούμια μοιάζει σαν πλάσμα εξωγήινο και χρονολογείται πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, δείχνει σαν ένα ανθρωποειδή. Έχει μεγάλο κεφάλι, μεγάλα μάτια και ένα μικρό

και λεπτό σώμα», δήλωσε μια πηγή από την Αίγυπτο η οποία έχει δώσει λεπτομέρειες αλλά και φωτογραφίες από την παράξενη μούμια- διατηρώντας, όμως, την ανωνυμία.

Ο καθηγητής Victor Lubek πιστεύει ότι το λείψανο μουμιοποιήθηκε προσεχτικά και αποθηκεύθηκε στην πυραμίδα και αυτό δηλώνει ότι ο αποθανών είχε περάσει από όλες τις τελετές και τις διαδικασίες που ακολουθούνται μετά το θάνατο στην αρχαία Αίγυπτο.

«Το σώμα του νεκρού θάφτηκε με μεγάλο σεβασμό και φροντίδα και συνοδεύεται από μια σειρά παράξενων αντικειμένων. Υπάρχουν επιτύμβιες επιγραφές που υποδεικνύουν ότι αυτός ήταν σύμβουλος του Φαραώ και έφερε το όνομα Οϊρούνετ που θα πει 'Αστήρ' ή ότι «προήλθε από τα αστέρια».

Γύρω από το σώμα του βρέθηκαν αντικείμενα τα οποία οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να τα προσδιορίσουν», είπε ο καθηγητής.

http://aorata-gegonota.blogspot.gr

www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες Αίγυπτος, αρχαίοι πολιτισμοί, εξωγήινοι, Φαραώ

Κουτσός με γυναικείους γοφούς ήταν ο φαραώ Τουταγχαμών!!! [εικόνες]

Οπως φαίνεται από την εικόνα του Τουταγχαμών που δημιούργησαν ερευνητές λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που είχαν στη διάθεσή τους, ο Τουταγχαμών είχε πεταχτά δόντια, ένα στραβό πόδι που τον έκανε ελαφρώς κουτσό, γυναικείους γοφούς και για να σταθεί όρθιος έπρεπε να στηρίζεται σε μπαστούνι.


Οι επιστήμονες κατάφεραν να απεικονίσουν τον Τουταγχαμών αφού πρώτα σάρωσαν με τη βοήθεια υπολογιστή περισσότερες από 2.000 φορές τη σαρκοφάγο του και λαμβάνοντας υπόψη τη γενετική ανάλυση της οικογένειάς του.

Μάλιστα, τα δεδομένα που έχουν στη διάθεσή τους οι ερευνητές που έκαναν την απεικόνιση υποστηρίζουν ότι αποτελούν απόδειξη του ισχυρισμού που θέλει τον πατέρα και τη μητέρα του Τουταγχαμών να ήταν αδέλφια. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η αιμομιξία προκάλεσε ορμονικές ανισορροπίες και προκάλεσε στον Τουταγχαμών σωματικές βλάβες.

Οσον αφορά τον θάνατό του, τα σενάρια που κυκλοφορούσαν έως σήμερα ήθελαν ο Τουταγχαμών είτε να έχει δολοφονηθεί, είτε να σκοτώθηκε μετά από συντριβή του άρματός του, καθώς είχαν βρεθεί κατάγματα στο κρανίο του και σε άλλα μέρη του σκελετού του.
Ωστόσο, με τα νέα δεδομένα που έχουν στη διάθεσή τους οι επιστήμονες, πιστεύουν τώρα ότι ο Τουταγχαμών μπορεί να πέθανε από μια κληρονομική ασθένεια, καθώς μόνο ένα από τα κατάγματα μπορεί να του προκλήθηκε πριν πεθάνει, ενώ θεωρείται ότι η συμμετοχή του σε αρματοδρομείες ήταν αδύνατη.

Ολες αυτές οι αποκαλύψεις για τον Τουταγχαμών περιέχονται σε ντοκιμαντέρ του BBC που θα προβληθεί την επόμενη Κυριακή, με τίτλο «Τουταγχαμών: Η αποκάλυψη της αλήθειας».

Ο Αλμπερτ Ζινκ, επιστήμονας που εργάζεται στσην Ιταλία, κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει την αλήθεια για τους γονείς του Τουταγχαμών, μελετώντας το DNA της βασιλικής οικογένειας. Ετσι, ανακάλυψε ότι ο Τουταγχαμών γεννήθηκε αφού ο πατέρας του Ακενατέν είχε συνάψει σχέση με την αδελφή του. Η αιμομιξία δεν αποδοκιμαζόταν από τους αρχαίους Αιγυπτίους, οι οποίοι φυσικά δεν γνώριζαν τις επιπτώσεις που θα είχε στην υγεία των απογόνων.

Ο Χιουτάν Ασαραφιάν, λέκτορας του Imperial College, ανέφερε ότι πολλά μέλη της βασιλικής οικογένειας της Αιγύπτου φαίνεται να είχαν υποφέρει από ασθένειες οι οποίες οφείλονται σε ορμονικές ανισορροπίες. «Πολλοί από τους προγόνους του Τουταγχαμών έζησαν μέχρι μεγάλης ηλικίας. Μόνο η δική του γενιά πέθανε νωρίς, και μάλιστα νωρίτερα από κάθε άλλη γενιά», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος, ακόμη ένα αποδεικτικό στοιχείο των αναπηριών του Τουταγχαμών είναι το γεγονός ότι στον τάφο του βρέθηκαν πάνω από 130 καλάμια που χρησιμοποιούνταν ως μπαστούνια.
Ο Τουταγχαμών ήταν Αιγύπτιος φαραώ της 18ης δυναστείας, που βασίλευσε περίπου από το 1332 μέχρι το 1323 π.Χ., σύμφωνα με τη συμβατική χρονολόγηση. Γεννήθηκε το 1341 π.Χ. και πέθανε σε ηλικία 18 ετών.

http://paidis.com
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες Αίγυπτος, αρχαίοι πολιτισμοί, Φαραώ

Ποιά Αμφίπολη;…Αρχαιολόγοι βρήκαν τάφο βρικόλακα στη Βουλγαρία (φώτο)

Ένας σκελετός με ένα παλούκι καρφωμένο στο στήθος, αποκαλύφθηκε στη Βουλγαρία. Οι αρχαιολόγοι χαρακτηρίζουν το εύρημα “ο τάφος του βρικόλακα”…

Ο τάφος του βρικόλακα περιέχει έναν σκελετό, ο$ οποίος βρέθηκε με ένα παλούκι καρφωμένο στο μέρος όπου βρισκόταν η καρδιά του!

Ο άντρας που τον $ανακάλυψε, ο καθηγητής Νικολάι Οβτσάροφ, έχει αφιερώσει$ τη ζωή του στο να ανακαλύπτει μυστήρια των αρχαίων πολιτισμών. Η ανασκαφή έγινε στα ερείπια μιας αρχαίας θρακικής πόλης, που βρίσκεται στη νότια Βουλγαρία, κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα.



Η πόλη, η οποία κατοικείτο από το 5.000 π.Χ., αλλά ανακαλύφθηκε μόλις πριν 20 χρόνια, πιστεύεται ότι είναι η τοποθεσία του ναού του Διονύσου. Ανάμεσα στα ευρήματα της περιοχής, η οποία περιλα$μβάνει μια ακρόπολη στην κορυφή του λόφου, ένα φρούριο και ένα ιερό, υπάρχει και μια σειρά από «τάφους βαμπίρ”.


Ο καθηγητής δήλωσε «Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι για μια ακόμη φορά βλέπουμε ένα τελετουργικό ενάντια στους βρικόλακες. Συχνά υποβάλονταν σε αυτές άνθρωποι που είχαν πεθάνει κάτω απο αδιευκρίνιστες για την εποχή περιστάσεις”

Φωτο Daily Telegraph
Ο σκελετός πιστεύεται ότι είναι από έναν άνδρα ηλικίας μεταξύ 40 και 50 ετών.

Σύμφωνα με τον Μπόζινταρ Ντιμίτροφ, ο οποίος$ διευθύνει το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας στη Σόφια, έχουν βρεθεί περίπου 100 τέτοιοι σκελετοί στη Βουλγαρία!
μακελειό
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι πολιτισμοί, αρχαιολογία, Βουλγαρία, βρυκόλακες

Ο πλούτος της Ελλάδας στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης

Με τον πλούτο του αρχαίου ελληνικού κόσμου να δεσπόζει ανάμεσα στα εκθέματα, το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης παρουσιάζει μια καινούρια έκθεση, με τίτλο «Από την Ασσυρία στην Ιβηρία, στην αυγή της Κλασικής Εποχής».
Η έκθεση, η οποία θα διαρκέσει από τις 22 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 4 Ιανουαρίου, περιλαμβάνει 260 αρχαιολογικά ευρήματα που ανήκουν σε 41 μουσεία από 14 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Κύπρος.

Η έκθεση περιλαμβάνει μνημειώδη γλυπτά και ανάγλυφα, αριστοτεχνικά σκαλισμένα ελεφαντόδοντα, εξαιρετικά δείγματα μεταλλοτεχνίας και πολυτελή κοσμήματα που δημιουργήθηκαν από αρχαίους καλλιτέχνες, απ' όλη την Εγγύς Ανατολή και τη Μεσόγειο.
Ένα από τα πρώτα μνημειακά έργα στην έκθεση -ένα σπάνια διατηρημένο παράδειγμα της γλυπτικής των Ασσυρίων- είναι ένα άγαλμα του βασιλιά των Ασσυρίων Ασουρνασιρπάλ Β' (883-859 π.Χ.).

Η έκθεση χωρίζεται σε τρεις ενότητες: Η χερσαία επέκταση της Ασσυρίας από τη βόρεια Μεσοποταμία προς τα δυτικά, μέσω στρατιωτικών κατακτήσεων στις αρχές της πρώτης χιλιετίας π.Χ., η Φοινικική επέκταση από τη θάλασσα, μέσω της ανάπτυξης εμπορικών σχέσεων και της ίδρυσης αποικιών, και η υιοθέτηση και προσαρμογή εικόνων και τεχνικών της Εγγύς Ανατολής στη δυτική Μεσόγειο.
Στην τελευταία αίθουσα της έκθεσης παρουσιάζονται έργα που αντιπροσωπεύουν τη «μετατόπιση ισχύος» προς τη Βαβυλώνα, μετά την άλωση της Νινευής (της Ασσυριακής πρωτεύουσας) το 612 π.Χ.

Αρκετά από τα εκθέματα βρέθηκαν στους ναούς της Ολυμπίας, των Δελφών και του ιερού της Ήρας στη Σάμο. Ο αριθμός των ξένων χάλκινων και ελεφαντόδοντων που βρέθηκαν στη Σάμο -που προέρχονται από διάφορες περιοχές της Εγγύς Ανατολής και της Αιγύπτου- είναι εντυπωσιακός και προσφέρει ένα «παράθυρο στην πολυπλοκότητα της αλληλεπίδρασης σε αυτούς τους ιερούς χώρους», όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι της έκθεσης, προσθέτοντας ότι μια διάσημη αφιέρωση στους Δελφούς ήταν ένας θρόνος που δόθηκε από τον βασιλιά Μίδα της Φρυγίας, στην Ανατολία.

Επίσης, από τους Δελφούς προέρχονται φύλλα χρυσού, γεμάτα με σκηνές ζώων εμπνευσμένες από την Εγγύς Ανατολή, που μπορεί κάποτε να κοσμούσαν τα ενδύματα των θεϊκών αγαλμάτων: του Απόλλωνα, της αδελφής του Αρτέμιδος και της μητέρας τους Λητούς.
Τέλος, στην ανακοίνωση του Μουσείου επισημαίνεται ότι η έκθεση προβάλλει χαρακτηριστικά δείγματα της εποχής των Ασσυρίων, των Φοινίκων και των Βαβυλωνίων, τις «βαθιές πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις» που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της εν λόγω περιόδου, καθώς και τις «ισχυρές κληρονομιές» που άφησαν αυτοί οι πολιτισμοί μέχρι σήμερα, σημειώνοντας ότι δίνει επίσης την ευκαιρία στους επισκέπτες να διαπιστώσουν τη «συγγένεια» και τον «παραλληλισμό» μεταξύ των έργων της μόνιμης συλλογής του Μητροπολιτικού Μουσείου, στο Τμήμα Τέχνης και Αρχαίας Εγγύς Ανατολής, με τα έργα που φιλοξενούνται προσωρινά, στο πλαίσιο της έκθεσης.
Ανάμεσα στους βασικούς υποστηρικτές της έκθεσης είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
(tovima)
http://www.prisonplanet.gr/
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι 'Ελληνες, αρχαίοι πολιτισμοί

Ο αποικισμός της Β.Ευρώπης από τους αρχαίους Έλληνες και η μυθική Υπερβορέα.

Κάπως έτσι ήταν οι μύθοι με τους οποίους ανατράφηκαν αμέτρητες γενεές αρχαίων Ελλήνων: Η «Γη της Επαγγελίας» για τον ελληνικό πολιτισμό βρισκόταν κάπου στον μακρινό Βορρά, πέρα από τις περιοχές από τις οποίες, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τους έρχονταν οι ψυχροί άνεμοι τον χειμώνα και ήταν ένας τόπος όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε πλήρη αρμονία μεταξύ τους και με τη φύση, απρόσβλητοι από το γήρας ή τις ασθένειες. Επρόκειτο για τη χώρα όπου ο Απόλλωνας περνούσε τους ψυχρούς χειμερινούς μήνες, απολαμβάνοντας τη λατρεία των σοφών κατοίκων της.
Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που είχαν την τιμή να επισκεφτούν την Υπερβόρεια, ανάμεσα στους οποίους βρίσκουμε τα ονόματα του Περσέα (καθοδηγούμενος από την Αθηνά) και του Ηρακλή (εκεί βρίσκονταν τα Μήλα των Εσπερίδων).

Στη σωζώμενη αρχαιοελληνική βιβλιογραφία συναντάει κανείς πλήθος αναφορών στη θρυλική χώρα, ο «απόηχος» των οποίων είναι αισθητός και στους συγγραφείς των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων, χωρίς όμως ποτέ οι αναφορές αυτές να γίνονται συγκεκριμένες, ενώ δεν λείπουν και οι αντιφάσεις (κυρίως όσον αφορά στην ακριβή της τοποθεσία). Το γεγονός αυτό ώθησε τους περισσότερους μεταγενέστερους αναλυτές στην εκτίμηση ότι επρόκειτο περισσότερο για μια ουτοπική, ιδανική κοινωνία, ένα κοινωνικό «παράδειγμα προς μίμηση» για τους Έλληνες, παρά για έναν υπαρκτό τόπο, τον οποίο θα μπορούσε κάποιος να ανακαλύψει και να επισκεφθεί.
Ωστόσο, στις συγκεκριμένες προφορικές παραδόσεις που συνοψίζει στο έργο του, βρίσκουμε και την αναφορά των Δηλίων ότι οι Υπερβόρειοι έστελναν κατά το παρελθόν τους πρώτους τους καρπούς στο ιερό νησί του Απόλλωνα, με τη συνοδεία πομπής δύο νεαρών παρθένων, της Υπέροχης και της Λαοδίκης, και πέντε ανδρών. Μάλιστα, την εποχή, λοιπόν, που ο Ηρόδοτος συνέγραφε τα πολύτιμα ιστορικά και λαογραφικά του κείμενα, οι προσφορές των Υπερβορείων εξακολουθούσαν να μεταφέρονται από τους Σκύθες έως τη Δωδώνη και από εκεί κατέληγαν στη Δήλο, με ενδιάμεσους σταθμούς την Εύβοια, την Άνδρο και την Τήνο.

Μία άλλη σημαντική πληροφορία για τη χώρα των Υπερβορείων προέρχεται από τις ωδές του Πινδάρου και συγκεκριμένα από τα Ίσθμια (ωδή 6), προσδιορίζοντας όχι αυτή βρίσκεται στο τέλος του γνωστού κόσμου, ενώ ο Διόδωρος ο Σικελός (2.47.5) αναφέρει ότι «εχειν δε τους Υπερβορείους ιδίαν τινά διάλεκτον» (έχουν κάποια δική τους διάλεκτο). Στη συνέχεια του κειμένου, ο ίδιος συγγραφέας παραθέτει ότι «προς τους Έλληνας οικειότατα διαχεϊσθαι, καί μάλιστα προς τους Αθηναίους καί τους Δηλίους, εκ παλαιών χρόνων» (αισθάνονται από παλαιότερες εποχές πολύ οικείους τους Έλληνες, ιδίως τους Αθηναίους και τους Δηλίους), για να καταλήξει στη συνέχεια ότι αφιερώνουν (στον Απόλλωνα;) «αναθήματα πολυτελή, γράμμα-σιν Έλληνικοίς έπιγεγραμμένα».
Ύστερα από τα παραπάνω, είναι δυνατόν να διατυπωθεί με ασφάλεια η υπόθεση ότι οι σοφοί, αλλά και ικανότατοι μάγοι, Υπερβόρειοι είναι ένα γένος, εάν όχι αμιγώς ελληνικό, σίγουρα συγγενικό προς την Ελλάδα και τους Έλληνες που έκαναν χρήση του ελληνικού αλφαβήτου στα ιερά τους αναθήματα.
Ενδεικτικός ως προς τα παραπάνω είναι ο διάλογος Φιλοψευδής ή Απιστιών του «παραμυθά» Λουκιανού (έργο από το οποίο ο Ντίσνεϋ εντέχνως «δανείστηκε» και την υπόθεση της περίφημης Φαντασίας του) σχετικά με έναν Υπερβόρειο, ο οποίος είχε επισκεφθεί την Ελλάδα πετώντας και άφησε τους πάντες άφωνους πραγματοποιώντας διάφορα «θαύματα» – στο κείμενο αναφέρεται ότι περπατούσε στο νερό ή στον αέρα, περνούσε μέσα από τη φωτιά χωρίς να καίγεται, καλούσε δαίμονες και νεκρούς, είχε δημιουργήσει έναν αγγελιοφόρο από πηλό κ.λπ.
Η ιστορία του Λουκιανού εικάζεται ότι είχε ως αφετηρία ένα μάλλον πραγματικό -καθώς μνημονεύεται από πληθώρα αρχαίων συγγραφέων- περιστατικό, που δεν είναι άλλο από την επίσκεψη στην Ελλάδα του θρυλικού Υπερβορείου, Άβαρη (Άβαρις).

0 Αβάρις ήταν ένας ιερέας του Απόλλωνα, για τον οποίο ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι είχε κάνει τον γύρο του κόσμου πετώντας με το βέλος του Απόλλωνα και χωρίς να τρώει (4.36) ενώ, σύμφωνα με τη βιογραφία του Πυθαγόρα από τον Ιάμβλιχο, ήταν δάσκαλος του μεγάλου Έλληνα σοφού, με τον οποίο και εμφανίστηκε στην αυλή του τυράννου της Σικελίας, και είχε «καθαρίσει» τη Σπάρτη και την Κνωσσό από επιδημίες. Τέλος, σύμφωνα με τον Παυσανία (9.10), σε αυτόν ήταν αφιερωμένος ένας ναός στην Σπάρτη.

Εάν δεχτούμε ως αληθείς τους ισχυρισμούς του Ιαμβλίχου, του Ηροδότου και του Πινδάρου, οι Υπερβόρειοι, εκτός από ευσεβείς και σεμνοί, θα πρέπει να ήταν ιδιαίτερα εξελιγμένοι και εγκεφαλικά/πνευματικά, σε σημείο ώστε να έχουν υπερβεί την ύλη – αυτό, τουλάχιστον, καταδεικνύουν οι μαρτυρίες ότι ήταν απρόσβλητοι από το γήρας και τις ασθένειες, ότι είχαν σε υψηλή εκτίμηση τις τέχνες και ότι ζούσαν σε απόλυτη κοινωνική αρμονία.

Πού βρισκόταν η Υπερβόρεια;

Οι μάλλον ασαφείς και συχνά αντιφατικές πληροφορίες της αρχαίας ελληνικής βιβλιογραφίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η άγνωστη χώρα θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε στον μακρινά Βορρά, στα «πέρατα της Γης» για τον ελληνικό προκλασικό κόσμο. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάλυση του ζητήματος των Υπερβορείων θα μας αποκάλυπτε ότι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς δεν αποτελούν τη μοναδική διαθέσιμη πηγή πληροφόρησης αναφορικά με τον εξελιγμένο αυτόν πολιτισμό.

Το 77 π.Χ., ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος ο πρεσβύτερος συνέγραψε ένα εντυπωσιακό πολύτομο έργο, την περίφημη Naturalis Historia (Φυσική Ιστορία), χρησιμοποιώντας, όπως ο ίδιος αναφέρει στον πρόλογο του έργου, ως πηγές περίπου 20.000 πληροφορίες και ιστορικά γεγονότα, από 2.000 βιβλία 100 επίλεκτων συγγραφέων! Δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πηγών του Ρωμαίου «σοφού» προέρχεται από Έλληνες συγγραφείς, δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε ότι σκοπός του φιλόδοξου αυτού εγχειρήματος ήταν η συγκέντρωση σε ένα ενιαίο έργο ολόκληρου του σώματος της γνώσης του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Στις συγκεκριμένες ενότητες βρίσκουμε και τα ακόλουθα (4.26):

«Πέρα από τον Aquilon, μπορεί κανείς να βρει έναν ευλογημένο λαό, τα μέλη του οποίου αποκαλούνται, σύμφωνα με την παράδοση, Υπερβόρειοι. Οι άνθρωποι αυτοί φτάνουν σε απίστευτη ηλικία. Πολλά θαυμαστά αναφέρονται για αυτό το έθνος. … Η χώρα είναι λουσμένη στο φως του Ηλίου και απολαμβάνει ευχάριστη θερμοκρασία. Η δυσαρμονία εκεί είναι άγνωστη και το ίδιο συμβαίνει με την ασθένεια. Οι άνθρωποι εκεί δεν πεθαίνουν, παρά μόνο από την ‘κόπωση’ της ζωής. Μετά από ένα εορταστικό δείπνο, όποιος επιθυμεί να πεθάνει, χορτασμένος από τις χαρές της ζωής σε μεγάλη ηλικία, πηδάει στη θάλασσα από έναν απόκρυμνο βράχο. Έτσι είναι γι’ αυτούς ο πιο ευτυχισμένος τρόπος να ζει κανείς. Κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ύπαρξη αυτής της χώρας, η οποία περιγράφεται από πολλές αυθεντίες».

Εδώ, ωστόσο, υπάρχει μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: Η πληροφορία ότι η επικράτεια των Υπερβορείων περιλαμβάνει τα «όρια της πορείας των άστρων» έρχεται να προστεθεί στο «σχόλιο» του Πινδάρου ότι είναι αδύνα το να επισκεφθεί κανείς τη μυστηριώδη χώρα από στεριάς ή θαλάσσης κ.α., θίγοντας και το ενδεχόμενο η μυθική Υπερβόρεια να μη βρίσκεται καν στον πλανήτη μας.
Επιστρέφοντας τώρα στο απόσπασμα του Πλινίου, όσο κι αν ψάξει κανείς στην αρχαία βιβλιογραφία, πολύ δύσκολα θα βρει μία πληρέστερη περιγραφή σχετικά με την αινιγματική χώρα και τους κατοίκους της. Σύμφωνα με την επίσημη βιβλιογραφία, το όνομα Aquilon αναφέρεται στον Βόρειο Άνεμο, ακολουθώντας την ελληνική παράδοση. 
                                                                                      
Βιβλιογραφία

• Ηρόδοτος, «Μελπωμένη», τόμος 4, εκδ. Κάκτος, 1992 • Διόδωρος Σικελιώτης, «Βιβλίο Β», εκδ, Κάκτος, 1997 • Λουκιανός, «Φιλοψευ-δής ή Απιστιών», εκδ. Πατάκη, 1998 • Πίνδαρος, Βακχυλίδης, «Λυ¬ρικοί Ποιητε’ς», τόμοι 2, 3, 4, 8, εκδ. Κάκτος, 2001, 2002 • Παυσανίας, Απαντα, εκδ. Κάκτος, 1992 • Trevor Murphy, «Pliny the Elder’s Natural History: The Empire in the Encyclopedia», εκδ, Oxford University Press, 2004 • Πυθαγόρας, «Προσωκρατικοί», τό¬μοι 4, 5, 6, εκδ. Κάκτος, 1999 • Στράβων, «Γεωγραφικά», τόμοι 4, 5, εκδ. Κάκτος, 1994 • Πλάτων, «Τίμαιος, Κριτίας», εκδ. Κάκτος, 1993 • Pierre Roland Giot, «Prehistory in Brittany», Editions d’Art, 1995
hellinon.net
defencenet.gr
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες Αρχαία Ελλάδα, αρχαίοι πολιτισμοί, Υπερβορέα

Απίστευτο: Νομαδική φυλή στη Σιβηρία έκανε επεμβάσεις στον εγκέφαλο πριν 2.300 χρόνια!

 

Επιστήμονες στη Σιβηρία ανακάλυψαν δύο κρανία ηλικίας 2.300 ετών στα οποία έχουν γίνει επεμβάσεις με τη μέθοδο του «τρυπανισμού»
Δύο κρανία αντρών που ανήκουν στη νομαδική φυλή Pazyryk βρέθηκαν στα όρη Αλτάι της Σιβηρίας από τους επιστήμονες του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας. Στα κρανία αυτά υπήρχαν τρύπες που οδήγησαν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι οι δύο άντρες είχαν χειρουργηθεί στον εγκέφαλο με την μέθοδο του «τρυπανισμού» και μάλιστα με επιτυχή αποτελέσματα.



Ο «τρυπανισμός» ήταν μια επικίνδυνη αρχαία ιατρική μέθοδος σύμφωνα με την οποία γίνεται τρύπα ή χειρουργική απόξεση στο ανθρώπινο κρανίο. Ο ένας άντρας στον οποίο εφαρμόστηκε η μέθοδος αυτή είχε ηλικία 40- 45 ετών και σύμφωνα με τους επιστήμονες, έπασχε από αιμάτωμα στο κεφάλι μετά από τραυματισμό, το οποίο του δημιουργούσε πονοκεφάλους και κινητικά προβλήματα. Ο δεύτερος άντρας έπασχε από γενετική δυσμορφία, ενώ οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν και ένα τρίτο κρανίο, το οποίο ανήκε σε 30χρονη γυναίκα.



Η εξέταση των κρανίων των δύο αντρών δείχνει, ότι όχι μόνο επέζησαν μετά την χειρουργική επέμβαση με «τρυπανισμό», αλλά έζησαν και για αρκετά χρόνια, ενώ το κρανίο της 30χρονης «μαρτυρά», ότι η επέμβαση σε αυτή δεν είχε επιτυχή έκβαση. Συγκεκριμένα, για την γυναίκα οι επιστήμονες θεωρούν ότι υποβλήθηκε σε «τρυπανισμό» μετά από πτώση, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της επέμβασης ή αμέσως μετά.

Στα μέσα του 19ου αιώνα η ίδια μέθοδος εφαρμοζόταν σε ασθενείς στα καλύτερα νοσοκομεία της Ευρώπης με επιτυχία επιβίωσης μόνο 10%!

Σύμφωνα με την εφημερίδα Siberian Times, οι επιστήμονες  έχουν δημιουργήσει μοντέλα των κρανίων που βρήκαν στον υπολογιστή και σκοπεύουν να αναπαραστήσουν τις χειρουργικές επεμβάσεις με τη μέθοδο του «τρυπανισμού», χρησιμοποιώντας παρόμοια εργαλεία και τεχνικές με την φυλή Pazyryk, για να κατανοήσουν περισσότερο την διαδικασία που εφάρμοζε η αρχαία φυλή.

Σημειώνεται, ότι οι αρχαιολόγοι του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας στη Σιβηρία θεωρούν ότι η αρχαία φυλή είχε πρόσβαση στα γραπτά ιατρικά κείμενα του Έλληνα γιατρού της αρχαιότητας Ιπποκράτη.
ΠΡΩΤΟΘΕΜΑ
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι πολιτισμοί, ιατρική, Σιβηρία

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ, ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΕΣ ΣΦΙΓΓΕΣ ΚΑΙ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΣΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΩΝ ΒΕΡΜΟΥΔΩΝ!!![ΦΩΤΟ]

Βρέθηκε η Ατλαντίδα, Γιγαντιαίες Σφίγγες και Πυραμίδες στο Τρίγωνο των Βερμούδων... 

Ίσως και να επισκιάζει την ανακάλυψη της Τροίας η ανακάλυψη της Ατλαντίδος. Δύο τολμηροί επιστήμονες ο Paul Weinzweig και η Pauline Zalitzki, ισχυρίζονται ότι την βρήκαν. Ανακάλυψαν τα βυθισμένα ερείπια μιας αρχαίας πόλεως στις ακτές της Κούβας. 

Στο μακρινό παρελθόν η περιοχή ήταν στεριά, αλλά τώρα μόνο το νησί της Κούβας στέκεται έξω από το νερό. Η αρχαία πόλη βρίσκεται 183 μέτρα κάτω από τον ωκεανό και η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τους Weinzweig και Zalitzki είναι πεπεισμένοι ότι είναι η Ατλαντίδα – η χαμένη πόλη για πάνω από 10.000 χρόνια.

Το σημείο που βρέθηκε περιλαμβάνει αρκετές σφίγγες και τουλάχιστον τέσσερις γιγάντιες πυραμίδες μαζί με άλλες κατασκευές. Βρίσκεται δε στα όρια του Τριγώνου των Βερμούδων.

Σφίγγες και Πυραμίδες ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ της Αιγύπτου: Οι πυραμίδες είναι μεγαλύτερες από την πυραμίδα του Χέοπος της Αιγύπτου!!! Ο arclein από το Vancouver του Καναδά, του TERRAFORMING TERRA αναφέρει: «Γιατί δεν ανακαλύφθηκαν πρωτύτερα; Μα τι νομίζεται; Φυσικά, οι ΗΠΑ τις ανακάλυψαν κατά την διάρκεια της κρίσεως της Κούβας στην δεκαετία του 60. Τα πυρηνικά υποβρύχια που περιπολούσαν στα βαθειά νερά του κόλπου τις συνάντησαν. Αμέσως απέκλεισαν το μέρος και άρχισαν να ψάχνουν για αντικείμενα, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Ρώσων. Ένα πληροφοριοδότης από τον στρατό που υπηρετούσε στο Montego Bay μου είπε ότι ακόμη δουλεύουν στην περιοχή και παίρνουν αντικείμενα και όργανα περιλαμβάνοντας και αυτά που ακόμη δουλεύουν από την δεκαετία του 60»! Τα ίδια υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Luis Mariano Fernandez, ότι όντως είχε ανακαλυφθεί δεκαετίες πριν. Δώσε μια ματιά στιςΕλληνικές Πυραμίδες που τις έχουν παραπεταμένες !!!

 

Αρχαία Σύμβολα και Πικτογράμματα: Επίσης εκπληκτικό είναι ότι οι πάνω στις κατασκευές υπάρχουν αρχαία σύμβολα και πικτογράμματα! Φανταστείτε τι θα είχαμε μάθει. Ας είναι καλά ο Πλάτωνας για αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ίσως αν έγραφε περισσότερα να διακινδύνευε μια ακόμη δίκη κεφαλών Ερμού, μοιραία αυτήν την φορά. Γιατί τότε θα μαθαίναμε για την Ελλάδα της Αιγηίδος και την τεχνολογία που διέθετε, (μαγνητικές καλύπτρες, τεχνολογία αντιύλης, ανώτερη από τα “Όπλα Κβαντικού Δυναμικού” κλπ) και ακόμη για πολλά άλλα. Μα είναι πέρα από οφθαλμοφανές πως ξαφνικά ¨ανακαλύπτουν” πυραμίδες δες …Ανακαλύφθηκαν οι πρώτες Ετρουσκικές Πυραμίδες και Αρχαίες Πυραμίδες Βρέθηκαν στην Ανταρκτικήόπως αξίζει να δεις και Τι συμβαίνει στον Άρη; Οι Αληθινές Ιστορίες

«Όταν άκουσε αυτά ο Σόλων, θαύμασε και παρακάλεσε τους ιερείς να του διηγηθούν ακριβώς και κατά σειρά για τους παλιούς του συμπολίτες.

Και ο ιερέας αποκρίθηκε: »Δεν έχω λόγο να αρνηθώ, ώ Σόλων, αλλά για χάρη σου και για χάρη της πόλης σου, θα μιλήσω και προ πάντων για χάρη της θεάς Αθηνάς, που έθρεψε και εκπαίδευσε και τη πόλη σας και τη δική μας, πρωτύτερα όμως τη δική σας, κατά χίλια έτη και αργότερα τη δική μας. Για την ίδρυση της πόλης μας, στα ιερά μας βιβλία, είναι γραμμένος ο αριθμός οκτώ χιλιάδες χρόνια. Αλλά για τους συμπολίτες σου, που υπήρξαν πριν από εννέα χιλιάδες χρόνια, θα σου φανερώσω με λίγα λόγια και τους νόμους τους και από τα έργα τους το μεγαλύτερο απ’ όλα.

Λένε οι γραφές μας ότι κάποτε η πόλη σας κατέστρεψε μια πολύ μεγάλη δύναμη, που είχε προσβάλει συγχρόνως ολόκληρη την Ευρώπη και την Ασία, ξεκινώντας απ’ έξω, από το Ατλαντικό πέλαγος. Γιατί τότε από το πέλαγος εκείνο μπορούσε κανείς να περάσει, γιατί υπήρχε νήσος μπροστά στο στόμιο, που σεις ονομάζετε »στήλες του Ηρακλέους». Και η νήσος αυτή ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη μαζί και την Ασία και απ’ αυτή μπορούσε κανείς τότε να πάει στις άλλες νήσους και απ’ εκεί σε όλη την απέναντι ήπειρο, που είναι γύρω από κείνη τη θάλασσα, που είναι πραγματική θάλασσα. Γιατί το μέρος αυτό, που είναι μέσα από το στόμιο του πορθμού, φαίνεται μάλλον σαν λιμάνι με στενή είσοδο, ενώ εκείνη είναι πραγματικός ωκεανός. Και η στεριά που την περιβάλλει μπορεί πολύ σωστά να λέγεται ήπειρος.

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη νήσο Ατλαντίδα, σχηματίστηκε μεγάλη και θαυμαστή δύναμη από βασιλιάδες, που εξουσίαζε όλη τη νήσο και πολλές άλλες νήσους και μέρη της ηπείρου. Και ακόμη εξουσίαζε από το μέρος της εσωτερικής θάλασσας στην Αφρική μέχρι την Αίγυπτο και στην Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνία.

Όλη αυτή η δύναμη ενώθηκε και επιχείρησε κάποτε ορμητικά να υποδουλώσει και τη δική σας χώρα και τη δική μας και όλες όσες είναι δώθε από το στενό. Και τότε, ώ Σόλων, η δύναμη της πόλης σας, φάνηκε καθαρά σε όλους τους ανθρώπους. Γιατί, υπερέχουσα απ’ όλους στο θάρρος και σε όλες τις πολεμικές τέχνες, στην αρχή έχοντας την αρχηγία των Ελλήνων, έπειτα αναγκαστικά μονάχη, όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, αφού έφτασε στον χειρότερο κίνδυνο, νίκησε τους επιδρομείς και σήκωσε τρόπαια, όσους δεν υποδουλώθηκαν ακόμη τους εμπόδισε να υποδουλωθούν και τους άλλους όλους, που κατοικούσαν δώθε από τις Ηράκλειες στήλες, γενναία, όλους τους ελευθέρωσε.» Ἕλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος)

Βρέθηκε η Ατλαντίδα, Γιγαντιαίες Σφίγγες και Πυραμίδες στο Τρίγωνο των Βερμούδων

Ίσως και να επισκιάζει την ανακάλυψη της Τροίας η ανακάλυψη της Ατλαντίδος. Δύο

τολμηροί επιστήμονες ο Paul Weinzweig και η Pauline Zalitzki, ισχυρίζονται ότι την βρήκαν. Ανακάλυψαν τα βυθισμένα ερείπια μιας αρχαίας πόλεως στις ακτές της Κούβας.

Στο μακρινό παρελθόν η περιοχή ήταν στεριά, αλλά τώρα μόνο το νησί της Κούβας στέκεται έξω από το νερό. Η αρχαία πόλη βρίσκεται 183 μέτρα κάτω από τον ωκεανό και η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τους Weinzweig και Zalitzki είναι πεπεισμένοι ότι είναι η Ατλαντίδα – η χαμένη πόλη για πάνω από 10.000 χρόνια.

Το σημείο που βρέθηκε περιλαμβάνει αρκετές σφίγγες και τουλάχιστον τέσσερις γιγάντιες πυραμίδες μαζί με άλλες κατασκευές. Βρίσκεται δε στα όρια του Τριγώνου των Βερμούδων.

Σφίγγες και Πυραμίδες ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ της Αιγύπτου: Οι πυραμίδες είναι μεγαλύτερες από την πυραμίδα του Χέοπος της Αιγύπτου!!! Ο arclein από το Vancouver του Καναδά, του TERRAFORMING TERRA αναφέρει: «Γιατί δεν ανακαλύφθηκαν πρωτύτερα; Μα τι νομίζεται; Φυσικά, οι ΗΠΑ τις ανακάλυψαν κατά την διάρκεια της κρίσεως της Κούβας στην δεκαετία του 60. Τα πυρηνικά υποβρύχια που περιπολούσαν στα βαθειά νερά του κόλπου τις συνάντησαν. Αμέσως απέκλεισαν το μέρος και άρχισαν να ψάχνουν για αντικείμενα, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Ρώσων. Ένα πληροφοριοδότης από τον στρατό που υπηρετούσε στο Montego Bay μου είπε ότι ακόμη δουλεύουν στην περιοχή και παίρνουν αντικείμενα και όργανα περιλαμβάνοντας και αυτά που ακόμη δουλεύουν από την δεκαετία του 60»! Τα ίδια υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Luis Mariano Fernandez, ότι όντως είχε ανακαλυφθεί δεκαετίες πριν. Δώσε μια ματιά στιςΕλληνικές Πυραμίδες που τις έχουν παραπεταμένες !!!

Αρχαία Σύμβολα και Πικτογράμματα: Επίσης εκπληκτικό είναι ότι οι πάνω στις κατασκευές υπάρχουν αρχαία σύμβολα και πικτογράμματα! Φανταστείτε τι θα είχαμε μάθει. Ας είναι καλά ο Πλάτωνας για αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ίσως αν έγραφε περισσότερα να διακινδύνευε μια ακόμη δίκη κεφαλών Ερμού, μοιραία αυτήν την φορά. Γιατί τότε θα μαθαίναμε για την Ελλάδα της Αιγηίδος και την τεχνολογία που διέθετε, (μαγνητικές καλύπτρες, τεχνολογία αντιύλης, ανώτερη από τα “Όπλα Κβαντικού Δυναμικού” κλπ) και ακόμη για πολλά άλλα. Μα είναι πέρα από οφθαλμοφανές πως ξαφνικά ¨ανακαλύπτουν” πυραμίδες δες …Ανακαλύφθηκαν οι πρώτες Ετρουσκικές Πυραμίδες και Αρχαίες Πυραμίδες Βρέθηκαν στην Ανταρκτικήόπως αξίζει να δεις και Τι συμβαίνει στον Άρη; Οι Αληθινές Ιστορίες

 

«Όταν άκουσε αυτά ο Σόλων, θαύμασε και παρακάλεσε τους ιερείς να του διηγηθούν ακριβώς και κατά σειρά για τους παλιούς του συμπολίτες.

Και ο ιερέας αποκρίθηκε: »Δεν έχω λόγο να αρνηθώ, ώ Σόλων, αλλά για χάρη σου και για χάρη της πόλης σου, θα μιλήσω και προ πάντων για χάρη της θεάς Αθηνάς, που έθρεψε και εκπαίδευσε και τη πόλη σας και τη δική μας, πρωτύτερα όμως τη δική σας, κατά χίλια έτη και αργότερα τη δική μας. Για την ίδρυση της πόλης μας, στα ιερά μας βιβλία, είναι γραμμένος ο αριθμός οκτώ χιλιάδες χρόνια. Αλλά για τους συμπολίτες σου, που υπήρξαν πριν από εννέα χιλιάδες χρόνια, θα σου φανερώσω με λίγα λόγια και τους νόμους τους και από τα έργα τους το μεγαλύτερο απ’ όλα.

Λένε οι γραφές μας ότι κάποτε η πόλη σας κατέστρεψε μια πολύ μεγάλη δύναμη, που είχε προσβάλει συγχρόνως ολόκληρη την Ευρώπη και την Ασία, ξεκινώντας απ’ έξω, από το Ατλαντικό πέλαγος. Γιατί τότε από το πέλαγος εκείνο μπορούσε κανείς να περάσει, γιατί υπήρχε νήσος μπροστά στο στόμιο, που σεις ονομάζετε »στήλες του Ηρακλέους». Και η νήσος αυτή ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη μαζί και την Ασία και απ’ αυτή μπορούσε κανείς τότε να πάει στις άλλες νήσους και απ’ εκεί σε όλη την απέναντι ήπειρο, που είναι γύρω από κείνη τη θάλασσα, που είναι πραγματική θάλασσα. Γιατί το μέρος αυτό, που είναι μέσα από το στόμιο του πορθμού, φαίνεται μάλλον σαν λιμάνι με στενή είσοδο, ενώ εκείνη είναι πραγματικός ωκεανός. Και η στεριά που την περιβάλλει μπορεί πολύ σωστά να λέγεται ήπειρος.

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη νήσο Ατλαντίδα, σχηματίστηκε μεγάλη και θαυμαστή δύναμη από βασιλιάδες, που εξουσίαζε όλη τη νήσο και πολλές άλλες νήσους και μέρη της ηπείρου. Και ακόμη εξουσίαζε από το μέρος της εσωτερικής θάλασσας στην Αφρική μέχρι την Αίγυπτο και στην Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνία.

Όλη αυτή η δύναμη ενώθηκε και επιχείρησε κάποτε ορμητικά να υποδουλώσει και τη δική σας χώρα και τη δική μας και όλες όσες είναι δώθε από το στενό. Και τότε, ώ Σόλων, η δύναμη της πόλης σας, φάνηκε καθαρά σε όλους τους ανθρώπους. Γιατί, υπερέχουσα απ’ όλους στο θάρρος και σε όλες τις πολεμικές τέχνες, στην αρχή έχοντας την αρχηγία των Ελλήνων, έπειτα αναγκαστικά μονάχη, όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, αφού έφτασε στον χειρότερο κίνδυνο, νίκησε τους επιδρομείς και σήκωσε τρόπαια, όσους δεν υποδουλώθηκαν ακόμη τους εμπόδισε να υποδουλωθούν και τους άλλους όλους, που κατοικούσαν δώθε από τις Ηράκλειες στήλες, γενναία, όλους τους ελευθέρωσε.» Ἕλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος)

volcanotimes.com/
www.conspiracyfeeds
www.anexigita.com

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι πολιτισμοί, πυραμίδες

Η κρητική καταγωγή των Παλαιστινίων (αρχαίων Φιλισταίων).

«Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…»
Γιασέρ Αραφάτ, Αθήνα 15 Δεκεμβρίου 1981

Το ζήτημα της καταγωγής του σύγχρονου παλαιστινιακού έθνους έχει απασχολήσει κατά καιρούς πλήθος ερευνητών. Οι ίδιοι αραβόφωνοι και στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με μεγάλο ποσοστό Ορθοδόξων μεταξύ τους, είθισται να θεωρούνται αραβικός λαός. Ωστόσο, σήμερα πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των ειδικών επιστημόνων συμφωνούν, ότι τουλάχιστον οι αρχαίοι Παλαιστίνιοι, οι Φιλισταίοι, ήταν κρητικής καταγωγής Πελασγοί, οι οποίοι σε πανάρχαια εποχή αποίκισαν τις ακτές της Μέσης Ανατολής. Αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν η ελληνική παρουσία στην περιοχή ενισχύθηκε σημαντικά ιδίως κατά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν ο ελληνικός πληθυσμός της Παλαιστίνης έφθασε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής. Αυτοί οι πληθυσμοί, πελασγικοί και ελληνικοί, άρχισαν να φθίνουν τα πρώτα χρόνια του μεσαίωνα εξαιτίας των βίαιων εκχριστιανισμών τους από το ρωμαιοχριστιανικό κράτος. Η ελληνική γλώσσα έπαψε να μιλιέται ιδίως μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την προσχώρηση των λαών αυτών στη νέα θρησκεία σε μία απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούν από τη ρωμαιοχριστιανική καταπίεση.

Σήμερα μετά βεβαιότητας μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αν και η ελληνική συνείδηση σε συντριπτικό βαθμό έχει χαθεί διατηρείται όμως η θολή ανάμνηση της αιγιακής συγγένειας, ενώ η παλαιστινιακή διανόηση έχει επαναφέρει το ζήτημα της κρητικής-πελασγικής και ελληνικής καταγωγής όχι μόνο για λόγους αυτογνωσίας των ίδιων των Παλαιστίνιων αλλά και σε μία προσπάθεια γεφύρωσης του λαού αυτού με τη Δύση, με τρόπο τέτοιο όμως που να μη διαρρηγνύονται και οι έτερες συγγένειες με τον αραβικό κόσμο.

Βεβαίως το ζήτημα της καταγωγής του παλαιστινιακού έθνους που θα εξετάσουμε παρακάτω δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία προσπάθεια να δικαιολογήσει τους φανατικούς ισλαμιστές που δρουν στους κόλπους του λαού αυτού, οι οποίοι με μεθόδους και ιδεοληψίες αλλότριες ως προς την ελληνική κοσμοθέαση επιχειρούν όχι τόσο την εθνική αποκατάσταση του παλαιστινιακού λαού, αλλά την επιβολή θεοκρατικού καθεστώτος κινούμενοι από αίτια φονταμενταλιστικά. Οι ισλαμικές οργανώσεις που στέλνουν στο θάνατο νέους μαχητές υποσχόμενες μεταθανάτιες απολαύσεις στον παράδεισο του Αλλάχ δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με την ελληνική σκέψη που προτάσσει το «αμύνεσθαι περί πάτρις». Ο δρόμος του μουσουλμάνου μάρτυρα είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον ελληνικό δρόμο του ήρωα.

Η αντίσταση για την ελευθερία και την πατρίδα που διδάσκει ο Ελληνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τη θυσία στο όνομα του Θεού, τόσο για λόγους ιδεολογικούς όσο και για λόγους Ήθους. Διότι, αληθινά γενναίος δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτός που θυσιάζεται προσδοκώντας ως ανταμοιβή έναν καλύτερο μεταθανάτιο κόσμο με τον ίδιο πρωταγωνιστή στην αιώνια ευδαιμονία, αλλά εκείνος που θυσιάζεται για χάρη των συμπολιτών του, επιδιώκοντας για όσους αφήνει έναν καλύτερο επίγειο κόσμο, του οποίου τα αγαθά δεν θα γευτεί ο ίδιος διότι θα είναι απών.

Οι Φιλισταίοι άποικοι των Κρητικών
Ξεκινώντας από τις ίδιες τις εβραϊκές πηγές εισπράττουμε τη διαβεβαίωση, ότι οι Φιλισταίοι είναι κρητικής καταγωγής. Οι προφήτες της «Παλαιάς Διαθήκης» αναφέρουν:
«Δια τούτο τάδε λέγει Κύριος. ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους την παραλίαν× και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας, και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος εν τω δούναι την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς» [μετ.: «Ο Κύριος δια τούτο λέγει αυτά. Κοίταξε εγώ εκτείνω (απλώνω) την τιμωρό χείρα μου κατά των αλλοφύλων και θα καταστρέψω τους Κρήτες και όλους τους κατοίκους των παράλιων. Θα τιμωρήσω αυτούς σκληρά και έτσι θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν επιφέρω την εκδίκηση μου κατ’ αυτών»] («Προφήτης Ιεζεκιήλ», κε΄. ιστ΄-ιζ΄).

«Διότι Γάζα διηρπασμένη έσται, και Ασκαλών εις αφανισμόν, και Άζωτος και Ακκαρών εκριζωθήσεται. Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών. λόγος Κυρίου εφ’ υμάς, Χαναάν γη αλλοφύλων, και απολώ υμάς εκ κατοικίας. Και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων. Και έσται το σχοίνισμα της θαλάσσης τοις καταλοίποις οίκου Ιούδα× επ’ αυτούς νεμήσονται εν τοις οίκοις Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν από προσώπου υιών Ιούδα, ότι επέσκεπται αυτούς Κύριος ο Θεός αυτών, και αποτρέψει την αιχμαλωσίαν αυτών» [μετ.: «Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους»] («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄).

Εκτός από την εβραϊκή μαρτυρία, ότι οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι Κρητών, ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στη μακάβρια επικαιρότητα των βιβλικών απειλών και εξαγγελιών. Σαν να γράφτηκαν σήμερα για να περιγράψουν τις πρόσφατες σφαγές εις βάρος Παλαιστινίων στη Γάζα από τον ισραηλινό στρατό.Στις παραπάνω αναφορές της «Βίβλου» και η αρχαία ελληνική γραμματεία συμφωνεί, ότι δηλαδή οι Κρήτες είχαν αποικίσει σε πανάρχαια εποχή την Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα ο Σαρπηδών, αδελφός του Μίνωα, συγκρούστηκε μαζί του για το θρόνο της Κρήτης. Ηττήθηκε και ακολουθούμενος από τους οπαδούς του απέπλευσε προς τη Μέση Ανατολή. Φθάνοντας εκεί έγινε βασιλιάς των Σολύμων (μετέπειτα Ιεροσολύμων):

«Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδόνας και ο Μίνωας μάλωσαν για τη βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδόνας έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λεγόταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι. Βασιλιάς ήταν ο Σαρπηδόνας…» (Ηρόδοτος, Κλειώ, Βιβλίο Α΄, 173).

Τον Ηρόδοτο επιβεβαιώνει και ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος:
«Επειδή, επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος την αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία «Ιερό» οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με τη στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους) από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ…» (Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Ζ, 3. 10-25).

Μάλιστα ο Ιώσηπος θεωρώντας τα Σόλυμα πόλη Χαναναίων, δηλαδή Φιλισταίων, δίνει σε συνδυασμό με τον Ηρόδοτο μία ακόμη απόδειξη ότι οι Φιλισταίοι ήταν κρητικής καταγωγής.

 Του Στέφανου Μυτιληναίου  ellinonpaligenesia.blogspot.g

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ellinonpaligenesia.blogspot.com
www.anexigita.com



Αντέγραψε το άρθρο αυτό. Κάνε κλικ στο κουμπί για να επιλέξεις τον κώδικα και μετά δεξί κλικ και αντιγραφή.

<div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> <span class="highlight"><img align="left" alt="" src="http://www.defencenet.gr/defence/sites/default/files/GALLERY/SeaPeoples.jpg" style="border: 0px; height: auto; max-width: 100%; outline: 0px;" title="" /></span> <span class="highlight"><span class="highlight">«Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…»</span><br /> Γιασέρ Αραφάτ, Αθήνα 15 Δεκεμβρίου 1981</span></div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Το ζήτημα της καταγωγής του σύγχρονου παλαιστινιακού έθνους έχει απασχολήσει κατά καιρούς πλήθος ερευνητών. Οι ίδιοι αραβόφωνοι και στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με μεγάλο ποσοστό Ορθοδόξων μεταξύ τους, είθισται να θεωρούνται αραβικός λαός. Ωστόσο, σήμερα πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των ειδικών επιστημόνων συμφωνούν, ότι τουλάχιστον οι αρχαίοι Παλαιστίνιοι, οι Φιλισταίοι, ήταν κρητικής καταγωγής Πελασγοί, οι οποίοι σε πανάρχαια εποχή αποίκισαν τις ακτές της Μέσης Ανατολής. Αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν η ελληνική παρουσία στην περιοχή ενισχύθηκε σημαντικά ιδίως κατά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν ο ελληνικός πληθυσμός της Παλαιστίνης έφθασε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής. Αυτοί οι πληθυσμοί, πελασγικοί και ελληνικοί, άρχισαν να φθίνουν τα πρώτα χρόνια του μεσαίωνα εξαιτίας των βίαιων εκχριστιανισμών τους από το ρωμαιοχριστιανικό κράτος. Η ελληνική γλώσσα έπαψε να μιλιέται ιδίως μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την προσχώρηση των λαών αυτών στη νέα θρησκεία σε μία απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούν από τη ρωμαιοχριστιανική καταπίεση.</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Σήμερα μετά βεβαιότητας μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αν και η ελληνική συνείδηση σε συντριπτικό βαθμό έχει χαθεί διατηρείται όμως η θολή ανάμνηση της αιγιακής συγγένειας, ενώ η παλαιστινιακή διανόηση έχει επαναφέρει το ζήτημα της κρητικής-πελασγικής και ελληνικής καταγωγής όχι μόνο για λόγους αυτογνωσίας των ίδιων των Παλαιστίνιων αλλά και σε μία προσπάθεια γεφύρωσης του λαού αυτού με τη Δύση, με τρόπο τέτοιο όμως που να μη διαρρηγνύονται και οι έτερες συγγένειες με τον αραβικό κόσμο.</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Βεβαίως το ζήτημα της καταγωγής του παλαιστινιακού έθνους που θα εξετάσουμε παρακάτω δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία προσπάθεια να δικαιολογήσει τους φανατικούς ισλαμιστές που δρουν στους κόλπους του λαού αυτού, οι οποίοι με μεθόδους και ιδεοληψίες αλλότριες ως προς την ελληνική κοσμοθέαση επιχειρούν όχι τόσο την εθνική αποκατάσταση του παλαιστινιακού λαού, αλλά την επιβολή θεοκρατικού καθεστώτος κινούμενοι από αίτια φονταμενταλιστικά. Οι ισλαμικές οργανώσεις που στέλνουν στο θάνατο νέους μαχητές υποσχόμενες μεταθανάτιες απολαύσεις στον παράδεισο του Αλλάχ δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με την ελληνική σκέψη που προτάσσει το «αμύνεσθαι περί πάτρις». Ο δρόμος του μουσουλμάνου μάρτυρα είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον ελληνικό δρόμο του ήρωα.</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Η αντίσταση για την ελευθερία και την πατρίδα που διδάσκει ο Ελληνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τη θυσία στο όνομα του Θεού, τόσο για λόγους ιδεολογικούς όσο και για λόγους Ήθους. Διότι, αληθινά γενναίος δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτός που θυσιάζεται προσδοκώντας ως ανταμοιβή έναν καλύτερο μεταθανάτιο κόσμο με τον ίδιο πρωταγωνιστή στην αιώνια ευδαιμονία, αλλά εκείνος που θυσιάζεται για χάρη των συμπολιτών του, επιδιώκοντας για όσους αφήνει έναν καλύτερο επίγειο κόσμο, του οποίου τα αγαθά δεν θα γευτεί ο ίδιος διότι θα είναι απών.</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Οι Φιλισταίοι άποικοι των Κρητικών<br /> Ξεκινώντας από τις ίδιες τις εβραϊκές πηγές εισπράττουμε τη διαβεβαίωση, ότι οι Φιλισταίοι είναι κρητικής καταγωγής. Οι προφήτες της «Παλαιάς Διαθήκης» αναφέρουν:<br /> «Δια τούτο τάδε λέγει Κύριος. ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους την παραλίαν× και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας, και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος εν τω δούναι την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς» [μετ.: «Ο Κύριος δια τούτο λέγει αυτά. Κοίταξε εγώ εκτείνω (απλώνω) την τιμωρό χείρα μου κατά των αλλοφύλων και θα καταστρέψω τους Κρήτες και όλους τους κατοίκους των παράλιων. Θα τιμωρήσω αυτούς σκληρά και έτσι θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν επιφέρω την εκδίκηση μου κατ’ αυτών»] («Προφήτης Ιεζεκιήλ», κε΄. ιστ΄-ιζ΄).<br /> <br /> «Διότι Γάζα διηρπασμένη έσται, και Ασκαλών εις αφανισμόν, και Άζωτος και Ακκαρών εκριζωθήσεται. Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών. λόγος Κυρίου εφ’ υμάς, Χαναάν γη αλλοφύλων, και απολώ υμάς εκ κατοικίας. Και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων. Και έσται το σχοίνισμα της θαλάσσης τοις καταλοίποις οίκου Ιούδα× επ’ αυτούς νεμήσονται εν τοις οίκοις Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν από προσώπου υιών Ιούδα, ότι επέσκεπται αυτούς Κύριος ο Θεός αυτών, και αποτρέψει την αιχμαλωσίαν αυτών» [μετ.: «Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους»] («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄).<br /> <br /> Εκτός από την εβραϊκή μαρτυρία, ότι οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι Κρητών, ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στη μακάβρια επικαιρότητα των βιβλικών απειλών και εξαγγελιών. Σαν να γράφτηκαν σήμερα για να περιγράψουν τις πρόσφατες σφαγές εις βάρος Παλαιστινίων στη Γάζα από τον ισραηλινό στρατό.Στις παραπάνω αναφορές της «Βίβλου» και η αρχαία ελληνική γραμματεία συμφωνεί, ότι δηλαδή οι Κρήτες είχαν αποικίσει σε πανάρχαια εποχή την Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα ο Σαρπηδών, αδελφός του Μίνωα, συγκρούστηκε μαζί του για το θρόνο της Κρήτης. Ηττήθηκε και ακολουθούμενος από τους οπαδούς του απέπλευσε προς τη Μέση Ανατολή. Φθάνοντας εκεί έγινε βασιλιάς των Σολύμων (μετέπειτα Ιεροσολύμων):</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> «Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδόνας και ο Μίνωας μάλωσαν για τη βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδόνας έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λεγόταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι. Βασιλιάς ήταν ο Σαρπηδόνας…» (Ηρόδοτος, Κλειώ, Βιβλίο Α΄, 173).</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;"> Τον Ηρόδοτο επιβεβαιώνει και ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος:<br /> «Επειδή, επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος την αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία «Ιερό» οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με τη στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους) από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ…» (Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Ζ, 3. 10-25).<br /> <br /> Μάλιστα ο Ιώσηπος θεωρώντας τα Σόλυμα πόλη Χαναναίων, δηλαδή Φιλισταίων, δίνει σε συνδυασμό με τον Ηρόδοτο μία ακόμη απόδειξη ότι οι Φιλισταίοι ήταν κρητικής καταγωγής.</div> <div style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; font-size: 18px; line-height: 26.400001525878906px; margin-bottom: 1.2em;">  Του Στέφανου Μυτιληναίου  ellinonpaligenesia.blogspot.g<br /> <br /> Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr</div> <span style="background-color: white; color: #3b3b3b; font-family: Solido, Tahoma, sans-serif; line-height: 26.400001525878906px;"><a href="http://ellinonpaligenesia.blogspot.com/">ellinonpaligenesia.blogspot.com</a></span><br /> <a href="http://www.anexigita.com/">www.anexigita.com</a><br />

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες αρχαίοι πολιτισμοί

Οι Αργοναύτες το Χρυσόμαλλο Δέρας και στο βάθος... Αμερική.

Ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της προϊστορικής Ελλάδος είναι οι Μινύες, όπου σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς κοιτίδα τους θεωρείται η περιοχή από τον Βοιωτικό Ορχομενό μέχρι και τις νότιες παρυφές της θεσσαλικής πεδιάδος.

Από την περιοχή αυτή ένα τμήμα των Μινύων εγκαταστάθηκε στην Μαγνησία και ίδρυσε την Ιωλκό, την οποία η σύγχρονη αρχαιολογική ερευνά ταυτίζει με τον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου. Η αποίκηση αυτή έγινε για να εκμεταλλευτούν οι Μινύες τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά κατά την προσπάθειά τους αυτή ήλθαν σε σύγκρουση με τις γειτονικές πόλεις. Έτσι πιστεύεται πως εξηγείται και η καταστροφή του Σέσκλου.

Η προσπάθεια σύνδεσης των Μινύων με τον εύφορο θεσσαλικό κάμπο έχει επιχειρηθεί και μυθολογικά αφού οι κόρες του Μινύα, Περικλυμένη, Αλκιμίδη και Φυγομάχη παντρεύτηκαν τους Θεσσαλούς βασιλείς Φέρη (βασιλιά στη Φερές), Αίσονα (βασιλιά στην Αισονιάδα) και τον Πελία (βασιλιά στην Ιωλκό). Από την εκμετάλλευση του θεσσαλικού κάμπου οι Μινύες μετετράπησαν σε μία ισχυρή οικονομική και πολιτική δύναμη για την περιοχή, σε σημείο μάλιστα που να έχουνε επιβάλει φόρο υποτέλειας σε πόλεις των χωρικών τους ορίων.

Μια τέτοια πόλη ήτανε και η Θήβα, όπου σύμφωνα με τον μύθο ο Θηβαίος Ηρακλής επιστρέφοντας από το κυνήγι, συνάντησε τους φοροεισπράκτορες του βασιλιά του Ορχομενού Εργίνου, που πήγαιναν στην Θήβα για τον φόρο υποτέλειας. Ύστερα από σκληρή μάχη ο Ηρακλής κατόρθωσε να απαλλάξει την πόλη των Θηβών από τον δυνάστη.
Αναφερόμενος στην οικονομική ισχύ του Ορχομενού ο Όμηρος γράφει «δέκα και είκοσι φορές πιο πολλά κι αν μου δώσει, από όσα τώρα έχει αυτός και εάν από αλλού ζητούσε, τα πλούτη του Ορχομενού και της Αιγύπτιας Θήβας, όπου όλοι μέσα στα σπίτια τους θησαυρούς πολλούς έχουνε».


Το ‘Αγνωστο Παρελθόν του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Η πόλη του Ορχομενού συνδέεται μυθολογικά με την Θήβα και μέσω του μύθου του Αθάμαντα με την Ινώ. Ο Αθάμας ήτανε βασιλιάς του Ορχομενού που είχε παντρευτεί την θεά Νεφέλη και η οποία του είχε χαρίσει δύο παιδιά, τον Φρίξο και την Έλλη. Κάποια στιγμή όμως γνώρισε την Θηβαία Ινώ και έτσι παράτησε τη Νεφέλη, η οποία πήγε στον Όλυμπο και παραπονέθηκε στην Ήρα, που της υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει για αυτό τον Αθάμα.

Από το γάμο του με την Ινώ, ο Αθάμας απόκτησε δύο γιους τον Μελικέρτη και τον Λέαρχο (εκ του άρχω και του Λεώς=λαός). Η Ινώ όμως επιθυμώντας να βγάλει από τη μέση τα προγόνια της, καβούρδισε στην φωτιά τους σπόρους, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει σοδειά την επόμενη περίοδο, αλλά και να απειληθεί η περιοχή από λοιμό. Τότε ο Αθάμας αποφάσισε να στείλει αντιπροσωπεία στους Δελφούς για να μάθει το τι πρέπει να κάνει. Μόνο που ο φερόμενος εκ Δελφών χρησμός ήταν χαλκευμένος, αφού η Ινώ είχε δωροδοκήσει τους πρέσβεις να μεταφέρουνε στον Αθάμαντα την δική της βούληση. Έτσι ο Αθάμας πληροφορήθηκε πως ο Απόλλωνας επιθυμεί να θυσιαστεί ο Φρίξος στον βωμό του Δία (μάλλον πρόκειται για το βωμό του Λαφυστίου Διός), για να πάψει να υφίσταται το κακό.

Αν και στην αρχή ο Αθάμας είχε κάποιους ενδοιασμούς, εν τούτοις η πίεση που δέχτηκε από τους απελπισμένους αγρότες τον οδήγησε να στείλει για θυσία τον Φρίξο. Μία θυσία που δεν πραγματοποιήθηκε αφού η μητέρα του η Νεφέλη έστειλε ένα χρυσό κριάρι που της είχε δώσει ο Ερμής και αφού ανέβηκαν στην ράχη του τα δύο παιδιά της διέφυγαν στην περιοχή της Κολχίδος, όπου ο Φρίξος θυσίασε τον κριό στον Φύξιο Δία. Μετά χάρισε τον δέρμα του στον Κορινθιακής καταγωγής βασιλιά της Αιήτη, που είτε το φύλαξε μέσα στα ανάκτορά του, είτε το κρέμασε επάνω σε μία βελανιδιά μέσα στο άλσος του ’ρεως, αφήνοντας και έναν ακοίμητο δράκοντα να το φυλάει. Αυτή η χρυσή προβιά ήτανε ο λόγος που έγινε η Αργοναυτική εκστρατεία, της οποίας επικεφαλής ήτανε ο γιος του Αίσονα, ο Ιάσων.

Η Επιβολή της Λατρείας του Διόνυσου και η υποχώρηση της Νεφέλης.

Με το παντρευτεί ο Αθάμας την Ινώ υπονοείται είτε κάποια μορφή συμμαχίας των Μινύων του Ορχομενού με τους Θηβαίους, είτε υποδούλωση των Θηβαίων στους Μινύες. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η έλευση της λατρείας του Διονύσου στον Ορχομενό.

Η Ινώ, σύμφωνα με την μυθολογία, ανέλαβε να μεγαλώσει τον Διόνυσο, επειδή η αδελφή της Σεμέλη ήθελε να δει τον Δία σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, με φυσικό επακόλουθο να καεί τόσο αυτή όσο και το θηβαϊκό ανάκτορο. Τότε ο Ζευς πήρε τον ακόμη έμβρυο Διόνυσο και τον τοποθέτησε στον μηρό του και όταν ήλθε η χρονική στιγμή και γεννήθηκε από τον μηρό ο Διόνυσος, τον έδωσε στην Ινώ να τον αναθρέψει. Από την άλλη η Νεφέλη, όπως όλα δείχνουν, ήτανε θεά της γονιμότητας των Ορχομενίων και το όνομά της σχετίζεται με τα σύννεφα που φέρνουνε την βροχή.

Στα προϊστορικά χρόνια η βασιλική οικογένεια ήτανε και ιερατική. Έτσι ο βασιλιάς μιας πόλης ήτανε συνάμα και ιερέας του θεού της πόλης. Όταν λοιπόν θα απεβίωνε ο Αθάμας τον θρόνο θα λάμβανε ο Φρίξος και έτσι θα συνεχιζότανε η λατρείας της Νεφέλης.

Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η λατρεία αυτή ήτανε να εκλείψει ο βασιλιάς-ιερέας της Νεφέλης, τον οποίο κρυπτογραφεί ο Φρίξος. Έτσι κάποια στιγμή, μάλλον ηθελημένα, παρουσιάστηκε ανομβρία και αφορία στην περιοχή, γεγονός που κλόνισε την λατρεία της Νεφέλης και βρήκε την ευκαιρία ένας νέος θεός της γονιμότητας ο Διόνυσος, να επιβληθεί στον Ορχομενό.

Για να παρουσιαστεί ηθελημένα αφορία στην περιοχή θα πρέπει οι πιστοί του Διονύσου να είχαν πρόσβαση στις αποθήκες που φυλάσσονταν οι σπόροι, δηλαδή να υπήρχαν οπαδοί του Διονύσου σε θέσεις κλειδιά μέσα στα ανάκτορα. Πολύ πιθανόν ο Λέαρχος και ο Μελικέρτης να κρυπτογραφούνε αυτές τις κατηγορίες ατόμων.
Ετυμολογικά ο Λέαρχος σχετίζεται με τον λαό που κυριαρχεί, ενώ ο Μελικέρτης είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έκαναν χοές με μέλι, άρα ο Μελικέρτης κρυπτογραφεί κάποια ιερατική τάξη.

αργο2
Τέλεση οργιαστικής λατρείας του Διονύσου.

Οι Συμβολισμοί πίσω από το Μύθο του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Το χρυσό κριάρι είναι ο τρόπος διαφυγής του ιερατείου της Νεφέλης και το πιο πιθανό είναι να σχετίζεται με πλοία, με τα οποία πήραν μαζί τους και πλούτο αλλά και τεχνοτροπία, τεχνολογία.

Ίσως έτσι εξηγείται το φαινόμενο ο Μινυακός πολιτισμός να έχει την ικανότητα να κάνει αποστραγγιστικά έργα και γενικά να διακρίνουμε στοιχεία ενός ανώτερου τεχνολογικά λαού κάτι που δεν είχε συνέχεια στο Ελληνικό χώρο. Δηλαδή στις μετέπειτα περιόδους υπάρχει στην Ελλάδα τεχνολογία κατώτερης ποιότητας από πριν.

Το κριάρι το προμήθευσε στην Νεφέλη ο Ερμής. Ο Παυσανίας στα κορινθιακά του αφήνει υπονοούμενα για την σχέση του κριού και του Ερμού με τα Ελευσίνια Μυστήρια «δεν αναφέρω τίποτα, αν και γνωρίζω, σχετικά με όσα λέγονται πως γίνονται στα μυστήρια της Δήμητρας, για το κριάρι και τον Ερμή».

Ο Ερμής στα Ελευσίνια μυστήρια λατρευότανε ως χθόνιος θεός, ενώ η Δήμητρα είναι θεά της γονιμότητας και ταυτίζεται με την Ίσιδα, δηλαδή την Ιώ. Μάλιστα ο Ερμής με εντολή του Δία, αφού πρώτα σκότωσε τον ’ργο, οδήγησε την Ιώ στην Αίγυπτο και την μετονόμασε σε Ίσιδα. Επίσης ύστερα πάλι από εντολή του Διός ενημέρωσε τον Άδη(χθόνιος Ζευς) ότι πρέπει να επιστρέψει η Περσεφόνη στον επάνω κόσμο.

Φτάνοντας στην Αία, πρωτεύουσα της Κολχίδος το ιερατείο πρόσφερε τις γνώσεις του στον βασιλιά Αιήτη και ο οποίος τις φύλαξε διότι όπως αναφέρει η μυθολογική παράδοση, ο ίδιος ο Φρίξος, μετά θάνατον, του παρουσιάστηκε στον ύπνο του και τον συμβούλεψε να προσέχει το δέρας, αφού τόσο η εξουσία του όσο και η ίδια του η ζωή εξαρτιόταν από το χρονικό διάστημα που θα έμενε κρεμασμένο πάνω στην βελανιδιά.

Έτσι το χρυσόμαλλο δέρας συμβολίζει την διατήρηση της εξουσίας. Σημαντικό επίσης στοιχείο είναι πως οι Μινωίτες αποθήκευαν τα πολύτιμα μέταλλά τους (αφού πρώτα τα ρευστοποιούσαν) σε σχήμα που θύμιζε προβιά βοδιού, προβάτου ή κριού. Εύλογα επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε πως όποιος έχει στην κατοχή του τα κοιτάσματα των πολύτιμων μετάλλων αλλά και τον τρόπο επεξεργασίας του έχει την οικονομική και πολιτική εξουσία.

Ο Αιήτης για να μπορέσει να διατηρήσει την εξουσία του εναπόθεσε την φύλαξη του δέρατος σε έναν άγρυπνο δράκο. Η φιλολογική ομάδα του κυρίου Ι.Θ. Κακριδή στο πολύτομο έργο του Ελληνική Μυθολογία αναφέρει πως ο δράκοντας ήτανε μεγάλος όσο και μία πενηντάκοπη ναυς. Γίνεται αντιληπτό πως η φιλολογική ομάδα του κυρίου Κακριδή δεν κάνει αυθαίρετα αυτήν την παρομοίωση αλλά έχει βασιστεί σε κάποια αρχαία πηγή.

Ορμώμενοι από αυτό συμπεραίνουμε πως ο δράκοντας είναι το ναυτικό του Αιήτη, που είναι πάντοτε έτοιμο να υπερασπιστεί την ευημερία του τόπου του. Με τη βοήθεια της Αφροδίτης η Μήδεια, η κόρη του Αιήτη, ερωτεύεται τον Ιάσονα και αποκοιμίζει τον δράκοντα και έτσι κατορθώνει να αρπάξει το χρυσόμαλλο δέρας.

Το Ταξίδι των Αργοναυτών στην Αμερική;
Δελεαστικό στοιχείο του μύθου είναι ο εντοπισμός της Κολχίδος. Η πιο διαδεδομένη αντίληψη τοποθετεί την Κολχίδα στον Εύξεινο πόντο και πιο συγκεκριμένα θεωρούν πως εκτεινότανε από την Διοσκουρίαδα μέχρι την Τραπεζούντα και σχετίζουνε το χρυσόμαλλο δέρας με τον τρόπο σύλλεξης του χρυσού. Και αυτό διότι στην περιοχή της Σκυθίας (Ν. Ρωσία) ρίχνανε προβιές ζώων στα ποτάμια πάνω στις οποίες κόλλαγε ο ενυπάρχων στον εκάστοτε ποταμό χρυσός.

Ύστερα είτε έκαιγαν τα δέρματα και έπαιρναν το πολύτιμο μέταλλο, είτε τα άπλωναν πάνω σε κλαδιά για να στεγνώσουν και εν συνεχεία προχωρούσαν στην συλλογή του μετάλλου.

Όμως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει στα Αργοναυτικά του πως καθώς η Αργώ έπλεε προς Νότο, η Μεγάλη ’ρκτος κολυμπούσε στον ωκεανό και σταδιακά κατά την πλεύση τους αυτή χάθηκε από τον ουράνιο ορίζοντα.

Το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει όμως στην μαύρη θάλασσα μιας και βρίσκεται σε 44ο βόρειο πλάτος και η Μεγάλη ’ρκτος είναι πάντοτε φανερή. Αλλά και η διαδρομή της επιστροφής των Αργοναυτών από τον Εύξεινο πόντο είναι πρακτικά αδύνατη, αφού τα αρχαία κείμενα τους θέλουν να πλέουν τον Ίστρο (Δούναβης), τον Σαύο και να φτάνουνε στην Αδριατική, με την διαφορά όμως πως ο Σαύος δεν εκβάλλει εκεί.

Η κυρία Ε. Μερτζ στο βιβλίο της «Οίνωψ Πόντος» αναφέρει πως οι Αργοναύτες εξήλθαν του στενού του Γιβραλτάρ, ακολούθησαν το ρεύμα του Γκολφ Στρημ, εισήλθαν στον Αμαζόνιο, που τον ταυτίζει με τον ποταμό Θερμόδωντα του αρχαίου κειμένου, και έφτασαν μέχρι το υψίπεδο των Άνδεων.

Η περίπτωση τα ερείπια της Κολχίδος να βρίσκονται στην Αμερική δεν είναι αβάσιμη και αυτό διότι κατά την παλαιότερη εκδοχή του Αργοναυτικού μύθου, η πρωτεύουσά της Αία βρισκότανε στη Δύση, όπως και η χώρα των Εσπερίδων που πλέον αρκετές αρχαιολογικές ενδείξεις την ταυτίζουν με την Αμερική.

Ήδη σε ανασκαφές στην ήπειρο αυτήν έχουνε βρεθεί αρκετά αγάλματα που απεικονίζουνε κύκλωπες, κέρβερους και μέδουσες, ενώ στην γλώσσα των γηγενών λαών υπάρχουν μυκηναϊκές λέξεις (πχ, οι θεοί τους ονομάζονται ίδολος από την ελληνική λέξη είδωλα, τεοανάκο εκ των ελληνικών θεός και άναξ). Μάλιστα όταν ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ μελέτησε τα κείμενα των Ατζέκων αναφώνησε «μα αυτά είναι καθαρά ελληνικά».

Στο Τεοτιουακάν του Μεξικού το έχουνε βρεθεί αποστραγγιστικά έργα γεγονός που έκανε τους κυρίους Δωρικό και Χατζηγιαννάκη να την ταυτίσουνε με την Αία. Στο Τεοτιουακάν φαίνεται όμως να αναφέρεται και ο Πλούταρχος στο περί του εμφαινομένου πρόσωπου τω κύκλω της σελήνης.

Αφού αρχικά μιλάει για μία μεγάλη ήπειρο που περιτριγυρίζεται από την μεγάλη θάλασσα και το πέλαγος διαβαίνετε αργά επειδή το πέλαγος είναι λασπουδερό λόγω των ρευμάτων, λέει «από τα ηπειρωτικά μέρη, τα προς τη θάλασσα κατοικούν οι Έλληνες, γύρω από τον κόλπο όχι μικρότερο από την Μαιώτιδα λίμνη, που το στόμιο του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας θάλασσας».

Αν κάποιος επιχειρήσει σε ένα χάρτη να χαράξει στην περιοχή της Κασπίας, μια ευθεία παράλληλη προς τον Ισημερινό θα διαπιστώσει πως αυτή διέρχεται από τον κόλπο του Μεξικού.


Το Τεοτιουακάν του Μεξικού και οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης.
Το τεοτιουακάν υπήρξε σημαντικός λατρευτικός χώρος. Δεσπόζουνε η πυραμίδα του ήλιου, όπου πρόκειται για εφτά πυραμίδες η μία μέσα στην άλλη, η πυραμίδα της σελήνης και η πυραμίδα του κετζαλκοάτλ. Αυτές η τρεις πυραδες ισαπέχουν μεταξύ τους.
Η περιοχή δεν συνδέεται με τους Έλληνες μόνο λόγω των αποστραγγιστικών έργων αλλά και επειδή η πόλη αυτή διέπεται από τις αρχές τις ιερής γεωγραφίας χαρακτηριστικό των αρχαίων ελληνικών πόλεων, αφού κατά τους αρχαίους Έλληνες η γεωμετρική ισότητα ήτανε σημαντική τόσο για τους θεούς όσο και για τους ανθρώπους.


Οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης και η οδός των νεκρών.

Πιο συγκεκριμένα η βασική οδός των νεκρών που συνδέει την πυραμίδα του ήλιου και της σελήνης διατρέχει τη περιοχή από 15,5ο βορειοανατολικά προς 15,5ο νοτιοδυτικά, ενώ η πυραμίδα του ήλιου είναι προσανατολισμένη σε ένα σημείο 15,5ο βορειοδυτικά.

Μάλιστα στο σημείο αυτό δύει ο ήλιος στις 13 Αυγούστου, γεγονός που κάνει κάποιους να αναρωτιούνται τι το σημαντικό είχε αυτή η ημερομηνία. Ή μήπως σχετίζεται με την επόμενη μέρα, δηλαδή την 14η Αυγούστου, όπου συμπτωματικά στον Ελλαδικό χώρο τελούνταν τα παναθήναια; Πάντως υπάρχουνε ενδείξεις για λατρεία της Αθηνάς στην Αμερικάνικη ήπειρο, μιας και έχει βρεθεί εκεί το όνομά της ( τεούκαρα, εκ των θεός και κόρη ή κάρα= κεφάλη).

Η πυραμίδα του ηλίου προμελετημένα έχει οικοδομηθεί πάνω από μία σπηλιά, η οποία αρχικά ήτανε φυσική ενώ όταν χρησιμοποιήθηκε για λατρευτικούς λόγους έτυχε και ανθρώπινης επεξεργασίας. Μία έστω και ριψοκινδυνευμένη γνώμη είναι η σπηλιά αυτή να είχε πολύτιμα μέταλλα, τα οποία κάλυπτε η πυραμίδα και μόνο κάποιοι να γνώριζαν την ύπαρξή της.

’λλωστε η παλαιότερη παράδοση θέλει το χρυσόμαλλο δέρας να το φυλάει ο Αιήτης στο ανάκτορό του. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε πως η Αία ήτανε ο τόπος όπου ο θεός ήλιος έπαιρνε το άρμα του και έφερνε την αυγή.

Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε πως εκεί ήτανε τα ανάκτορα του θεού ήλιου, οπότε η Αία θα πρέπει να ήτανε ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, κάτι που ταιριάζει στην περίπτωση του Τεοτιουακάν. Η ύπαρξη αυτής της σπηλιάς ήτανε γνωστή και στον Πλούταρχο, αφού μας πληροφορεί πως μέσα σε αυτή ήτανε φυλακισμένος από τον Δία ο Κρόνος και πως εμπεριέχει πέτρες χρυσοειδές (περιέχεσθαι πέτρας χρυσοειδούς).

Ο προσανατολισμός κατά 15,5ο.

Ένα ακόμη στοιχείο που συνηγορεί στην άποψη πως η Κολχίδα βρισκότανε στην Αμερική είναι η φυλή των Κολχικούρους που υποτάχτηκε στους Ισπανούς το 1535. Από τότε χάνονται τα ίχνη τους. Η Μέρτζ πιστεύει πως η λέξη Κολχικούρους είναι παραφθορά της λέξης Κολχίς.

Όσον αφορά τον μετέπειτα προσδιορισμό της Αίας στην Ανατολή πιστεύεται πως έγινε από κάποιον Μιλήσιο ποιητή. Φαίνεται όμως πως στα μεταγενέστερα χρόνια είχε ξεχαστεί ο πραγματικός τόπος της Κολχίδος ενώ υπήρχαν εξακριβωμένα δύο Κολχίδες, μία στον Εύξεινο πόντο, που ακόμα και σήμερα ονομάζεται Kolkheti στην μητρική γλώσσα των Λαζών και μία άλλη στην ακτή του Μαλαμπάρ στον Ινδικό ωκεανό, όπως καταμαρτυρεί ο Πτολεμαίος ο Ηφαιστίωνας.metafysiko.gr
www.anexigita.com



Αντέγραψε το άρθρο αυτό. Κάνε κλικ στο κουμπί για να επιλέξεις τον κώδικα και μετά δεξί κλικ και αντιγραφή.

<div class="separator" style="background-color: white; clear: both; color: #444444; margin: 0px; padding: 0px;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYfs1cVsSdNH2JjC1pRG-91iAhFDN-15iK8YMEaJ5ikAqMCgAw4W3pQF6gIkiwpZb1px0GerZC4VV7r86OQSQa_vXRaIhxYIHNbFcy6NwP8TSBOLFToahf2foWPiHA9cCsfeDLO7J6-u8/s1600/argonauts.jpg" imageanchor="1" style="border: none; color: #fe000a; margin: 0px 1em; padding: 0px; text-decoration: none;"><img border="0" height="190" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYfs1cVsSdNH2JjC1pRG-91iAhFDN-15iK8YMEaJ5ikAqMCgAw4W3pQF6gIkiwpZb1px0GerZC4VV7r86OQSQa_vXRaIhxYIHNbFcy6NwP8TSBOLFToahf2foWPiHA9cCsfeDLO7J6-u8/s1600/argonauts.jpg" style="border-width: 0px; margin: 0px; padding: 0px;" width="400" /></a></div><span style="background-color: white; color: #444444; font-family: Verdana, sans-serif; margin: 0px; padding: 0px;">Ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της προϊστορικής Ελλάδος είναι οι Μινύες, όπου σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς κοιτίδα τους θεωρείται η περιοχή από τον Βοιωτικό Ορχομενό μέχρι και τις νότιες παρυφές της θεσσαλικής πεδιάδος.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Από την περιοχή αυτή ένα τμήμα των Μινύων εγκαταστάθηκε στην Μαγνησία και ίδρυσε την Ιωλκό, την οποία η σύγχρονη αρχαιολογική ερευνά ταυτίζει με τον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου. Η αποίκηση αυτή έγινε για να εκμεταλλευτούν οι Μινύες τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά κατά την προσπάθειά τους αυτή ήλθαν σε σύγκρουση με τις γειτονικές πόλεις. Έτσι πιστεύεται πως εξηγείται και η καταστροφή του Σέσκλου.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η προσπάθεια σύνδεσης των Μινύων με τον εύφορο θεσσαλικό κάμπο έχει επιχειρηθεί και μυθολογικά αφού οι κόρες του Μινύα, Περικλυμένη, Αλκιμίδη και Φυγομάχη παντρεύτηκαν τους Θεσσαλούς βασιλείς Φέρη (βασιλιά στη Φερές), Αίσονα (βασιλιά στην Αισονιάδα) και τον Πελία (βασιλιά στην Ιωλκό). Από την εκμετάλλευση του θεσσαλικού κάμπου οι Μινύες μετετράπησαν σε μία ισχυρή οικονομική και πολιτική δύναμη για την περιοχή, σε σημείο μάλιστα που να έχουνε επιβάλει φόρο υποτέλειας σε πόλεις των χωρικών τους ορίων.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Μια τέτοια πόλη ήτανε και η Θήβα, όπου σύμφωνα με τον μύθο ο Θηβαίος Ηρακλής επιστρέφοντας από το κυνήγι, συνάντησε τους φοροεισπράκτορες του βασιλιά του Ορχομενού Εργίνου, που πήγαιναν στην Θήβα για τον φόρο υποτέλειας. Ύστερα από σκληρή μάχη ο Ηρακλής κατόρθωσε να απαλλάξει την πόλη των Θηβών από τον δυνάστη.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Αναφερόμενος στην οικονομική ισχύ του Ορχομενού ο Όμηρος γράφει «δέκα και είκοσι φορές πιο πολλά κι αν μου δώσει, από όσα τώρα έχει αυτός και εάν από αλλού ζητούσε, τα πλούτη του Ορχομενού και της Αιγύπτιας Θήβας, όπου όλοι μέσα στα σπίτια τους θησαυρούς πολλούς έχουνε».<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το ‘Αγνωστο Παρελθόν του Χρυσόμαλλου Δέρατος.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η πόλη του Ορχομενού συνδέεται μυθολογικά με την Θήβα και μέσω του μύθου του Αθάμαντα με την Ινώ. Ο Αθάμας ήτανε βασιλιάς του Ορχομενού που είχε παντρευτεί την θεά Νεφέλη και η οποία του είχε χαρίσει δύο παιδιά, τον Φρίξο και την Έλλη. Κάποια στιγμή όμως γνώρισε την Θηβαία Ινώ και έτσι παράτησε τη Νεφέλη, η οποία πήγε στον Όλυμπο και παραπονέθηκε στην Ήρα, που της υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει για αυτό τον Αθάμα.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Από το γάμο του με την Ινώ, ο Αθάμας απόκτησε δύο γιους τον Μελικέρτη και τον Λέαρχο (εκ του άρχω και του Λεώς=λαός). Η Ινώ όμως επιθυμώντας να βγάλει από τη μέση τα προγόνια της, καβούρδισε στην φωτιά τους σπόρους, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει σοδειά την επόμενη περίοδο, αλλά και να απειληθεί η περιοχή από λοιμό. Τότε ο Αθάμας αποφάσισε να στείλει αντιπροσωπεία στους Δελφούς για να μάθει το τι πρέπει να κάνει. Μόνο που ο φερόμενος εκ Δελφών χρησμός ήταν χαλκευμένος, αφού η Ινώ είχε δωροδοκήσει τους πρέσβεις να μεταφέρουνε στον Αθάμαντα την δική της βούληση. Έτσι ο Αθάμας πληροφορήθηκε πως ο Απόλλωνας επιθυμεί να θυσιαστεί ο Φρίξος στον βωμό του Δία (μάλλον πρόκειται για το βωμό του Λαφυστίου Διός), για να πάψει να υφίσταται το κακό.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Αν και στην αρχή ο Αθάμας είχε κάποιους ενδοιασμούς, εν τούτοις η πίεση που δέχτηκε από τους απελπισμένους αγρότες τον οδήγησε να στείλει για θυσία τον Φρίξο. Μία θυσία που δεν πραγματοποιήθηκε αφού η μητέρα του η Νεφέλη έστειλε ένα χρυσό κριάρι που της είχε δώσει ο Ερμής και αφού ανέβηκαν στην ράχη του τα δύο παιδιά της διέφυγαν στην περιοχή της Κολχίδος, όπου ο Φρίξος θυσίασε τον κριό στον Φύξιο Δία. Μετά χάρισε τον δέρμα του στον Κορινθιακής καταγωγής βασιλιά της Αιήτη, που είτε το φύλαξε μέσα στα ανάκτορά του, είτε το κρέμασε επάνω σε μία βελανιδιά μέσα στο άλσος του ’ρεως, αφήνοντας και έναν ακοίμητο δράκοντα να το φυλάει. Αυτή η χρυσή προβιά ήτανε ο λόγος που έγινε η Αργοναυτική εκστρατεία, της οποίας επικεφαλής ήτανε ο γιος του Αίσονα, ο Ιάσων.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η Επιβολή της Λατρείας του Διόνυσου και η υποχώρηση της Νεφέλης.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Με το παντρευτεί ο Αθάμας την Ινώ υπονοείται είτε κάποια μορφή συμμαχίας των Μινύων του Ορχομενού με τους Θηβαίους, είτε υποδούλωση των Θηβαίων στους Μινύες. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η έλευση της λατρείας του Διονύσου στον Ορχομενό.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η Ινώ, σύμφωνα με την μυθολογία, ανέλαβε να μεγαλώσει τον Διόνυσο, επειδή η αδελφή της Σεμέλη ήθελε να δει τον Δία σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, με φυσικό επακόλουθο να καεί τόσο αυτή όσο και το θηβαϊκό ανάκτορο. Τότε ο Ζευς πήρε τον ακόμη έμβρυο Διόνυσο και τον τοποθέτησε στον μηρό του και όταν ήλθε η χρονική στιγμή και γεννήθηκε από τον μηρό ο Διόνυσος, τον έδωσε στην Ινώ να τον αναθρέψει. Από την άλλη η Νεφέλη, όπως όλα δείχνουν, ήτανε θεά της γονιμότητας των Ορχομενίων και το όνομά της σχετίζεται με τα σύννεφα που φέρνουνε την βροχή.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Στα προϊστορικά χρόνια η βασιλική οικογένεια ήτανε και ιερατική. Έτσι ο βασιλιάς μιας πόλης ήτανε συνάμα και ιερέας του θεού της πόλης. Όταν λοιπόν θα απεβίωνε ο Αθάμας τον θρόνο θα λάμβανε ο Φρίξος και έτσι θα συνεχιζότανε η λατρείας της Νεφέλης.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η λατρεία αυτή ήτανε να εκλείψει ο βασιλιάς-ιερέας της Νεφέλης, τον οποίο κρυπτογραφεί ο Φρίξος. Έτσι κάποια στιγμή, μάλλον ηθελημένα, παρουσιάστηκε ανομβρία και αφορία στην περιοχή, γεγονός που κλόνισε την λατρεία της Νεφέλης και βρήκε την ευκαιρία ένας νέος θεός της γονιμότητας ο Διόνυσος, να επιβληθεί στον Ορχομενό.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Για να παρουσιαστεί ηθελημένα αφορία στην περιοχή θα πρέπει οι πιστοί του Διονύσου να είχαν πρόσβαση στις αποθήκες που φυλάσσονταν οι σπόροι, δηλαδή να υπήρχαν οπαδοί του Διονύσου σε θέσεις κλειδιά μέσα στα ανάκτορα. Πολύ πιθανόν ο Λέαρχος και ο Μελικέρτης να κρυπτογραφούνε αυτές τις κατηγορίες ατόμων.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ετυμολογικά ο Λέαρχος σχετίζεται με τον λαό που κυριαρχεί, ενώ ο Μελικέρτης είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έκαναν χοές με μέλι, άρα ο Μελικέρτης κρυπτογραφεί κάποια ιερατική τάξη.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />αργο2<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Τέλεση οργιαστικής λατρείας του Διονύσου.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Οι Συμβολισμοί πίσω από το Μύθο του Χρυσόμαλλου Δέρατος.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το χρυσό κριάρι είναι ο τρόπος διαφυγής του ιερατείου της Νεφέλης και το πιο πιθανό είναι να σχετίζεται με πλοία, με τα οποία πήραν μαζί τους και πλούτο αλλά και τεχνοτροπία, τεχνολογία.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ίσως έτσι εξηγείται το φαινόμενο ο Μινυακός πολιτισμός να έχει την ικανότητα να κάνει αποστραγγιστικά έργα και γενικά να διακρίνουμε στοιχεία ενός ανώτερου τεχνολογικά λαού κάτι που δεν είχε συνέχεια στο Ελληνικό χώρο. Δηλαδή στις μετέπειτα περιόδους υπάρχει στην Ελλάδα τεχνολογία κατώτερης ποιότητας από πριν.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το κριάρι το προμήθευσε στην Νεφέλη ο Ερμής. Ο Παυσανίας στα κορινθιακά του αφήνει υπονοούμενα για την σχέση του κριού και του Ερμού με τα Ελευσίνια Μυστήρια «δεν αναφέρω τίποτα, αν και γνωρίζω, σχετικά με όσα λέγονται πως γίνονται στα μυστήρια της Δήμητρας, για το κριάρι και τον Ερμή».<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ο Ερμής στα Ελευσίνια μυστήρια λατρευότανε ως χθόνιος θεός, ενώ η Δήμητρα είναι θεά της γονιμότητας και ταυτίζεται με την Ίσιδα, δηλαδή την Ιώ. Μάλιστα ο Ερμής με εντολή του Δία, αφού πρώτα σκότωσε τον ’ργο, οδήγησε την Ιώ στην Αίγυπτο και την μετονόμασε σε Ίσιδα. Επίσης ύστερα πάλι από εντολή του Διός ενημέρωσε τον Άδη(χθόνιος Ζευς) ότι πρέπει να επιστρέψει η Περσεφόνη στον επάνω κόσμο.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Φτάνοντας στην Αία, πρωτεύουσα της Κολχίδος το ιερατείο πρόσφερε τις γνώσεις του στον βασιλιά Αιήτη και ο οποίος τις φύλαξε διότι όπως αναφέρει η μυθολογική παράδοση, ο ίδιος ο Φρίξος, μετά θάνατον, του παρουσιάστηκε στον ύπνο του και τον συμβούλεψε να προσέχει το δέρας, αφού τόσο η εξουσία του όσο και η ίδια του η ζωή εξαρτιόταν από το χρονικό διάστημα που θα έμενε κρεμασμένο πάνω στην βελανιδιά.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Έτσι το χρυσόμαλλο δέρας συμβολίζει την διατήρηση της εξουσίας. Σημαντικό επίσης στοιχείο είναι πως οι Μινωίτες αποθήκευαν τα πολύτιμα μέταλλά τους (αφού πρώτα τα ρευστοποιούσαν) σε σχήμα που θύμιζε προβιά βοδιού, προβάτου ή κριού. Εύλογα επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε πως όποιος έχει στην κατοχή του τα κοιτάσματα των πολύτιμων μετάλλων αλλά και τον τρόπο επεξεργασίας του έχει την οικονομική και πολιτική εξουσία.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ο Αιήτης για να μπορέσει να διατηρήσει την εξουσία του εναπόθεσε την φύλαξη του δέρατος σε έναν άγρυπνο δράκο. Η φιλολογική ομάδα του κυρίου Ι.Θ. Κακριδή στο πολύτομο έργο του Ελληνική Μυθολογία αναφέρει πως ο δράκοντας ήτανε μεγάλος όσο και μία πενηντάκοπη ναυς. Γίνεται αντιληπτό πως η φιλολογική ομάδα του κυρίου Κακριδή δεν κάνει αυθαίρετα αυτήν την παρομοίωση αλλά έχει βασιστεί σε κάποια αρχαία πηγή.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ορμώμενοι από αυτό συμπεραίνουμε πως ο δράκοντας είναι το ναυτικό του Αιήτη, που είναι πάντοτε έτοιμο να υπερασπιστεί την ευημερία του τόπου του. Με τη βοήθεια της Αφροδίτης η Μήδεια, η κόρη του Αιήτη, ερωτεύεται τον Ιάσονα και αποκοιμίζει τον δράκοντα και έτσι κατορθώνει να αρπάξει το χρυσόμαλλο δέρας.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το Ταξίδι των Αργοναυτών στην Αμερική;<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Δελεαστικό στοιχείο του μύθου είναι ο εντοπισμός της Κολχίδος. Η πιο διαδεδομένη αντίληψη τοποθετεί την Κολχίδα στον Εύξεινο πόντο και πιο συγκεκριμένα θεωρούν πως εκτεινότανε από την Διοσκουρίαδα μέχρι την Τραπεζούντα και σχετίζουνε το χρυσόμαλλο δέρας με τον τρόπο σύλλεξης του χρυσού. Και αυτό διότι στην περιοχή της Σκυθίας (Ν. Ρωσία) ρίχνανε προβιές ζώων στα ποτάμια πάνω στις οποίες κόλλαγε ο ενυπάρχων στον εκάστοτε ποταμό χρυσός.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ύστερα είτε έκαιγαν τα δέρματα και έπαιρναν το πολύτιμο μέταλλο, είτε τα άπλωναν πάνω σε κλαδιά για να στεγνώσουν και εν συνεχεία προχωρούσαν στην συλλογή του μετάλλου.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Όμως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει στα Αργοναυτικά του πως καθώς η Αργώ έπλεε προς Νότο, η Μεγάλη ’ρκτος κολυμπούσε στον ωκεανό και σταδιακά κατά την πλεύση τους αυτή χάθηκε από τον ουράνιο ορίζοντα.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει όμως στην μαύρη θάλασσα μιας και βρίσκεται σε 44ο βόρειο πλάτος και η Μεγάλη ’ρκτος είναι πάντοτε φανερή. Αλλά και η διαδρομή της επιστροφής των Αργοναυτών από τον Εύξεινο πόντο είναι πρακτικά αδύνατη, αφού τα αρχαία κείμενα τους θέλουν να πλέουν τον Ίστρο (Δούναβης), τον Σαύο και να φτάνουνε στην Αδριατική, με την διαφορά όμως πως ο Σαύος δεν εκβάλλει εκεί.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η κυρία Ε. Μερτζ στο βιβλίο της «Οίνωψ Πόντος» αναφέρει πως οι Αργοναύτες εξήλθαν του στενού του Γιβραλτάρ, ακολούθησαν το ρεύμα του Γκολφ Στρημ, εισήλθαν στον Αμαζόνιο, που τον ταυτίζει με τον ποταμό Θερμόδωντα του αρχαίου κειμένου, και έφτασαν μέχρι το υψίπεδο των Άνδεων.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η περίπτωση τα ερείπια της Κολχίδος να βρίσκονται στην Αμερική δεν είναι αβάσιμη και αυτό διότι κατά την παλαιότερη εκδοχή του Αργοναυτικού μύθου, η πρωτεύουσά της Αία βρισκότανε στη Δύση, όπως και η χώρα των Εσπερίδων που πλέον αρκετές αρχαιολογικές ενδείξεις την ταυτίζουν με την Αμερική.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ήδη σε ανασκαφές στην ήπειρο αυτήν έχουνε βρεθεί αρκετά αγάλματα που απεικονίζουνε κύκλωπες, κέρβερους και μέδουσες, ενώ στην γλώσσα των γηγενών λαών υπάρχουν μυκηναϊκές λέξεις (πχ, οι θεοί τους ονομάζονται ίδολος από την ελληνική λέξη είδωλα, τεοανάκο εκ των ελληνικών θεός και άναξ). Μάλιστα όταν ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ μελέτησε τα κείμενα των Ατζέκων αναφώνησε «μα αυτά είναι καθαρά ελληνικά».<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Στο Τεοτιουακάν του Μεξικού το έχουνε βρεθεί αποστραγγιστικά έργα γεγονός που έκανε τους κυρίους Δωρικό και Χατζηγιαννάκη να την ταυτίσουνε με την Αία. Στο Τεοτιουακάν φαίνεται όμως να αναφέρεται και ο Πλούταρχος στο περί του εμφαινομένου πρόσωπου τω κύκλω της σελήνης.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Αφού αρχικά μιλάει για μία μεγάλη ήπειρο που περιτριγυρίζεται από την μεγάλη θάλασσα και το πέλαγος διαβαίνετε αργά επειδή το πέλαγος είναι λασπουδερό λόγω των ρευμάτων, λέει «από τα ηπειρωτικά μέρη, τα προς τη θάλασσα κατοικούν οι Έλληνες, γύρω από τον κόλπο όχι μικρότερο από την Μαιώτιδα λίμνη, που το στόμιο του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας θάλασσας».<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Αν κάποιος επιχειρήσει σε ένα χάρτη να χαράξει στην περιοχή της Κασπίας, μια ευθεία παράλληλη προς τον Ισημερινό θα διαπιστώσει πως αυτή διέρχεται από τον κόλπο του Μεξικού.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το Τεοτιουακάν του Μεξικού και οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Το τεοτιουακάν υπήρξε σημαντικός λατρευτικός χώρος. Δεσπόζουνε η πυραμίδα του ήλιου, όπου πρόκειται για εφτά πυραμίδες η μία μέσα στην άλλη, η πυραμίδα της σελήνης και η πυραμίδα του κετζαλκοάτλ. Αυτές η τρεις πυραδες ισαπέχουν μεταξύ τους.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η περιοχή δεν συνδέεται με τους Έλληνες μόνο λόγω των αποστραγγιστικών έργων αλλά και επειδή η πόλη αυτή διέπεται από τις αρχές τις ιερής γεωγραφίας χαρακτηριστικό των αρχαίων ελληνικών πόλεων, αφού κατά τους αρχαίους Έλληνες η γεωμετρική ισότητα ήτανε σημαντική τόσο για τους θεούς όσο και για τους ανθρώπους.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης και η οδός των νεκρών.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Πιο συγκεκριμένα η βασική οδός των νεκρών που συνδέει την πυραμίδα του ήλιου και της σελήνης διατρέχει τη περιοχή από 15,5ο βορειοανατολικά προς 15,5ο νοτιοδυτικά, ενώ η πυραμίδα του ήλιου είναι προσανατολισμένη σε ένα σημείο 15,5ο βορειοδυτικά.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Μάλιστα στο σημείο αυτό δύει ο ήλιος στις 13 Αυγούστου, γεγονός που κάνει κάποιους να αναρωτιούνται τι το σημαντικό είχε αυτή η ημερομηνία. Ή μήπως σχετίζεται με την επόμενη μέρα, δηλαδή την 14η Αυγούστου, όπου συμπτωματικά στον Ελλαδικό χώρο τελούνταν τα παναθήναια; Πάντως υπάρχουνε ενδείξεις για λατρεία της Αθηνάς στην Αμερικάνικη ήπειρο, μιας και έχει βρεθεί εκεί το όνομά της ( τεούκαρα, εκ των θεός και κόρη ή κάρα= κεφάλη).<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Η πυραμίδα του ηλίου προμελετημένα έχει οικοδομηθεί πάνω από μία σπηλιά, η οποία αρχικά ήτανε φυσική ενώ όταν χρησιμοποιήθηκε για λατρευτικούς λόγους έτυχε και ανθρώπινης επεξεργασίας. Μία έστω και ριψοκινδυνευμένη γνώμη είναι η σπηλιά αυτή να είχε πολύτιμα μέταλλα, τα οποία κάλυπτε η πυραμίδα και μόνο κάποιοι να γνώριζαν την ύπαρξή της.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />’λλωστε η παλαιότερη παράδοση θέλει το χρυσόμαλλο δέρας να το φυλάει ο Αιήτης στο ανάκτορό του. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε πως η Αία ήτανε ο τόπος όπου ο θεός ήλιος έπαιρνε το άρμα του και έφερνε την αυγή.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε πως εκεί ήτανε τα ανάκτορα του θεού ήλιου, οπότε η Αία θα πρέπει να ήτανε ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, κάτι που ταιριάζει στην περίπτωση του Τεοτιουακάν. Η ύπαρξη αυτής της σπηλιάς ήτανε γνωστή και στον Πλούταρχο, αφού μας πληροφορεί πως μέσα σε αυτή ήτανε φυλακισμένος από τον Δία ο Κρόνος και πως εμπεριέχει πέτρες χρυσοειδές (περιέχεσθαι πέτρας χρυσοειδούς).<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ο προσανατολισμός κατά 15,5ο.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Ένα ακόμη στοιχείο που συνηγορεί στην άποψη πως η Κολχίδα βρισκότανε στην Αμερική είναι η φυλή των Κολχικούρους που υποτάχτηκε στους Ισπανούς το 1535. Από τότε χάνονται τα ίχνη τους. Η Μέρτζ πιστεύει πως η λέξη Κολχικούρους είναι παραφθορά της λέξης Κολχίς.<br style="margin: 0px; padding: 0px;" /><br style="margin: 0px; padding: 0px;" />Όσον αφορά τον μετέπειτα προσδιορισμό της Αίας στην Ανατολή πιστεύεται πως έγινε από κάποιον Μιλήσιο ποιητή. Φαίνεται όμως πως στα μεταγενέστερα χρόνια είχε ξεχαστεί ο πραγματικός τόπος της Κολχίδος ενώ υπήρχαν εξακριβωμένα δύο Κολχίδες, μία στον Εύξεινο πόντο, που ακόμα και σήμερα ονομάζεται Kolkheti στην μητρική γλώσσα των Λαζών και μία άλλη στην ακτή του Μαλαμπάρ στον Ινδικό ωκεανό, όπως καταμαρτυρεί ο Πτολεμαίος ο Ηφαιστίωνας.</span><span style="background-color: white; color: #444444;"><a href="http://metafysiko.gr/">metafysiko.gr</a></span><br /> <a href="http://www.anexigita.com/">www.anexigita.com</a><br />

διάβασε κι άλλο

Δημοσιεύτηκε στις κατηγορίες Αργοναύτες, αρχαίοι πολιτισμοί